YRRIAFADIA : A World of Wizards

47

Vynette Alicia's POV

Lambak ng Pagsisisi.

Sabi ng karamihan, kaya raw ito ang ibinigay na pangalan sa lugar na ito ay dahil sa kakaibang mahikang bumabalot dito. Isang malakas na klase ng spell na nagkukulong sa kung sinumang makakalanghap ng usok nito sa isang alaalang pinagsisihan nang husto. Paulit-ulit na senaryong paulit-ulit na walang-awang pipiga sa puso ninuman.

I was not an exception. At isang bagay lang ang pilit na naglaro sa isipan ko.

Forgiveness...

Will she still be able to forgive me?

I bet not.

"Emeline," mahinang tawag ko sa kaniya noong minsang nasa kusina kami at tinuturuan niya akong magluto. Mabilis niya lamang akong tinapunan ng tingin saka muling binalik ang atensyon sa niluluto.

"Anong mayroon sa academy?" Kuryoso kong tanong. Pagkatapos kase noong dumating sina Ron at Rey para ihayag ang balitang pinili kami upang makapasok sa academy ay hindi na siya magkaundagaga sa excitement.

Tinaasan niya lang ako ng kilay bago hinipan ang sandok para tikman. "Tinatanong pa ba iyan, Vynette?"

"We'll learn a lot better. Marami ang natuturo sa academy na wala sa mga libro," panimula niya habang ina-adjust ang apoy sa kalan. Pagkatapos ay umikot siyang muli para harapin ako saka pinagkrus ang mga braso sa kaniyang dibdib.

"Walang saysay ang kaalaman kung hindi mo naman alam kung paano ito magagamit sa totoong labanan. Isa pa, mas maeensayo ang kakayahan at kapangyarihan natin doon, 'no. Mas malaki pa ang posibilidad na makaalala ka kapag pumasok tayo roon."

"Kaya ba gustong-gusto mong makapasok roon? Para mas matuto?"

Kumunot bahagya ang kaniyang noo at napaiwas ng tingin. "Siguro? Well, the real reason why I've been wanting to enter the academy is to find the mystery behind the death of my parents. To be specific, gusto kong malaman kung ano ba talaga ang nangyari sa digmaan na iyon."

Natahimik ako. She's talking about the war ten years ago...

"Are you going to look for the person who killed your parents?" Tanong kong muli, nananantya kung tama bang ungkatin ko ang bagay na iyon.

"That is, if my parents are really killed," sagot niya. "I don't want to conclude things, but something's been bothering me ever since."

"But what if they're killed by someone?"

Napaisip siya ng ilang segundo bago nagkibit-balikat. "I don't know. Maybe plan my revenge?"

Nanlaki ang mga mata ko bagay na ikinatawa niya. "Why do you look so nervous? Don't worry, hindi ko ilalagay sa panganib ang sarili ko, Vynette."

That's when I realized how important it is for her to find out what really happened during that war. Hindi ko alam pero there's something inside me that's subtlely telling me na may kinalaman ako roon.

I think I now know why...

"Y-you're highness...p-please forgive us! We didn't have any other choice!"

"Empress, nakikiusap kami sa iyo...please...please s-spare us. Emeline—she needed us!"

"We all know she's not your real child," they froze at my cold statement. "What made it worse is the fact that she's the real reason behind this war...behind this chaos."

The old couple shook their heads in disbelief as they crawled towards my feet. Both of them are already injured from what I see pero hindi nila magawang gamutin ang mga sarili dahil alam nilang mas kailangan ito ng kanilang mga kasamahan. They are healers of the group... pero healers nga lang ba?