Yıllardır nefes alıyorum, tekdüze viran yüreğimle
Bugün ellerim yine semada
Artık sana değil dualarım.
Ellerim yüreğimde farkında olmadan bir gece sokak ortasında hangi yolu yürüdüğümü bilmiyorum.
Bir acı kelimesinden daha fazlasısın sen.
Belki de yalnızlığın en güzeli ve en derini...
Ve yüreğim de ruhum gibi, öyle zedelendi ki kimse iyileştiremedi.
Bilakis dalından kopan sararmış yaprak,
Tekrardan tutturamazdı yeşili.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PuisiKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
