İçinde sesin olmayan her oda izdiham.
Geriye ellerimden bir şey kalmadığından virane sokaklar.
Feleğim karanlığa vuslat, yıkılıyor gibi binalar.
Okunsun gözümden ağrılarım
Ve artık kurusun hüznüm.
Biliyorsun,
Gururumdan konuşamıyorum.
Oysa her defasında sükunetsiz yazıyorum.
Ne kadar umrunda ki ağrılarım?
Sorsana bana artık,
İyileştin mi diye ey piyonum!
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoetryKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
