Biçareydi hayatım, yüreğim ve suskunluğum.
Yıllardır tekdüze dualarım, sırrımdı içimde tuttuğum.
Herkese kapalıydı kapım
Ansızın girdin içeriye beşeriyeti dinlemeden
Kattın dertlerimi kendi dertlerinin üstüne.
Aslında ben konuşamıyordum, yürüyemiyordum, gülemiyordum.
Bilhassa yanımdaki koca yürekli dağı göremiyordum.
Ansızın yaslanıverdim o dağa,
Bir damla gözyaşı bıraktım geçmişime.
Gözlerimi yumdum dizlerinde
Çilekeş kâbuslar geçmişti sanki
Ellerimdeki son hüzündü ve İmtihanın son saatleri.
Çok ağrı vardı bedenimde, en çok yüreğimde.
Güneşle barışacak bir vesile yoktu hayallerime.
Sükunetsiz kalınca üzüldün her an halime.
Anımsamaz olur muyum?
Vaat etmiştin odamın hüzün kokan köşesine.
Ben iğleşmeden gitmeyecektin bu şehirden, bu kentten.
Olsun beşeriyetten uzak, beşeri sevdiğim!
Yaradana ettiğim şükürümsün bugün.
Her şeyden öte;
Sevgimden, özlemimden.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoetryKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
