Duruldu gözyaşlarım,sen çıkınca karşıma.
Şevkatten öte aşk değdi bağrıma.
Aşk dedim... Suskunluğumu susturan dudaklarına,
Acımı dindiren acılarına...
Bir ara siyaha bürünürdü feleğim.
Güneş'e küsmüştü evimin tüm perdeleri.
Vurunca farkettim ,penceredeki seni.
O an ki husus gözlerine tutulan güneşimdi.
Bir sabah,
Yatağımın üzerine doğrulmuş bedenim .
Kalem tutmuş hüzün kokan ellerim.
Satırları garipsemişti bu hislerim.
Zira, adını yazıverdi sana gelecek olan sevgili.
Sen bilmezdin içimdeki seni.
Dışımda kôr olan sevgimi.
Toprağıma benzettim gözlerinin rengini.
Son bakışınla uyut diye beni.
Yüreğime dokunan yüreğin.
Kalemime vuslat olan tebessümlerin,
Güzelleşip iyileştiysem şayet
Yanağıma dokunan buselerindi.
Söylenilen her hecenin safsatalığı,
Bozmayacak sana olan aşkımı.
İmrenen herkesi susturacak bu satırlar,
Zira buhar olur onların yağmurları.
Bazen kalemim de haddini aşar.
Sorsan,sana olan sevdamı anlatıyor.
Bu eller yıllardır yazıyor.
Her mısram sana yâr oluyor.
Sensiz yarını dusunemiyor düşlerim.
Bir hülyaydı sana olan gülüşlerim.
Ey evvelimi unutturan,gelecegime adım atacak sevdiğim!
Yarına bugün ki aşkımla geleceğim.
Bir seher vakti, gözlerinin koyuluğuna dalarım.
Sen duymasan da bir fotoğraf karesine anlatırım.
Kaybolmuştu gülüşüm, yaşıyor şimdi seninle olan hayatım.
Duvarlara yaslanırken artık kocaman dağıma sığınırım.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
شِعرKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
