Ölüleri anımsatan haldeymişim, bunu annem dedi. Ve ekledi,"Yüreğinde ki yara da neyin nesi?" Hayatım travma içindeydi iyileşme imkanım yoktu.
Küçücüktüm , o vakit acılarımla olgunlaştım. Her şeyden önce uykusuzluk almıştı gecelerimi ve sonra alıştım. Yüreğimi sevgin sarmıştı, şuurumu hasretin sarsmıştı. Yıllardır olanlara bir anlam katmadım . Belki de katamayacak kadar kanıksanmıştım. Kanıksanacak kadar yaşanmışlıklar var çünkü. Küçücük yaşda on kat yaşlandım sandım. Ve ben,imtihan kelimesinin ne olduğunu on iki yaşımda yaradanın verdiği yaralarla öğrendim.
Yüreğimde bir yara var anne! Ne beden olarak da ölüyorum,ne de ruhen iyileşiyorum. Tek arzum konuşmak, başka da bir şey dilemiyorum. İçimde bir yorgunluk var anne! Ne konuşursam geçer,ne de yarın ki sabaha uyanırsam. Ne hayalim var artık ne de takât. Beşeriyetten kaçınmaktan kaldım ben hep salt. Yaşadıklarım hepsi bir fragman gibi. Yüreğimde ki acı geçmeyecek gibi,ellerimdeki titremeler durmayacak sanki. Krizlere vesile olan kalp sıkışmalarım... Adımlamaya cesaret edemediğim sokaklardan geçerken halüsinasyonlar görüp,acılarımın dönmesi hiç geçmeyecek gibi.
Bazen yazarsın, okumaya cesaret etmeden... Bir gün karşılaşırsın yazdıklarınla, bir bakmışsın nefes nefese kalmışsın hatıralarla.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoesiaKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
