Karanlığa ışık tutmuyor umut.
Hülya var sadece elinde
Güneş görmüyor gibi odada ki pencere .
Her bakış farklı bir vaziyetteyse
Papatyalar ezilir, koşarken gül bahçelerine.
Anlaşılmak ister insan...
Bazen hiç konuşmadan,
Duysun ister yüreğindeki çığlıkları.
Bazen sükunet dönüşse de feveranışa
Sayrıdan kurtulmak ister insan dört nala.
Bazen yaşamak ister insan.
Bazen yorgun düşülse de
Nefes almak ister insan,
Bilhassa yaşamak ister insan.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoetryKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
