Karanlığa dalarak yazıyorum bu satırları.
Konuşmuyorum diye,
İyileşmiyor yaralarım.
İnzivaya çektim yarınlarımı.
Anlamıyorlar diye,
Kalemime vuslat oldu kâğıtlarım.
Bu mısralarda az soluklansam mı?
Anlatmak için,
Okyanusun derinliklerine mi götürsem onları?
Gökyüzünüz mavi mi ?
Güneş tepede,
Semam zifiri karanlık sanki.
Önüm sisli,etraf izdiham gibi.
Göremiyorum seni,
Duyamıyorum sesini.
Göremiyorsun beni,
Duyamıyorsun sesimi.
Sarmak istiyorum ellerini.
Bak; donuyor kirpiklerim,
Korkuyor sensiz kalmaktan bu sessizliğim.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoesiaKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
