Beyaza bürünmüştü toprak parçası
Cemre düşmesine aylar vardı.
Yüreğim kanıksanmış
Belki de hayatım darmadağın,
Ey hayatıma aheng sağlayan yegane insan!
Bir sınavın evvelinde alnıma yazılan.
Dışarıda kar taneleri
Kaldır başını semaya.
Biçare yüreğimi eza
Şu insanları dinlemeden gel bana gün batımında
Bilirsin ki herkesin dilinde safsata.
Nefes aldı yüreğim adeta
Eylül sonrası aşkınla.
Yağmurlar buhar olup yok olsa da,
Hoşça kalmama vesile olma
Sen hep hoş gel bana.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoesíaKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
