Duygusuz dediğimiz insanların yüreğini
İntiharın en ağır imtihanı soğuttu.
Bir hasım çoğunun kokusu,
Hasımı incitti çoğunun onurunu.
İnzivaya çekilenler uzattı dehlizin yolunu.
Bir kargaşa var odamın içinde;
Susmuyor suskunluğum,
Sükunetim kabuğuna çekilince.
Tüm ağrıları yüklediler sırtıma,
Sanıyorlar ki yüreğim kadırga.
Virane gemi yaklaşınca limana,
Esen meltem elbet çıkacak zıvanadan.
Bağırdılar ölmüş duygularıma,
Hüzün çarpmadı siyaha kaçan odama.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoesiaKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
