Yüreğimde olmanın vesilesi rüyalar,
Uyanmak istemem bazı sabahlar.
Gözlerini anımsatacak harap olmuş sokaklar var.
Bazen seni bana soruyorlar salt kalan banklar.
Arşa karşıtı diyorum.
Geç kaldım,daha yaşamaya çok zamanım var.
Sence de gülünç hadise değil mi?
Benim yerime ağlıyorlar;
Bir pınar, dağlar ve ovalar.
Hicran ağlatsa da yürekleri,
Özlemek daha çok yorar.
Bakma sen bana,
Hasta değil ki dışa dönük olanlar.
İçimdekileri attıkça içime;
Azalıyor koyu saçlar,
Morarır göz altlar.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PuisiKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
