İnsanoğlu ancak ruh halini yazar.
Ruh halim şu satırlar,
Bilhassa toprakta.
Kor olan hüznüm var yana yana
Bir intiharın yamacındayım
İnan bana
Gözlerimi yummaya amadeyim.
Hayıflanma ama
Biraz sersemleşmiş gibiyim.
Bu şehir toprak koktuğundan bu yana,
Hiç iyi gelmiyorsun artık bana.
Kana bürünmüş gömleğin bile burnumda tütüyorsa,
Geçmez teessürüm
Kaçsam da bu şehirden uzaklara.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
ŞiirKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
