Aklım, yüreğim kadar ganit değilmiş.
Hayli zamandır sağlıklı düşünemiyor düşüncelerim.
Sükunete varınca hastalanır gamzelerim, Konuşmaya yeltenince kırılacak kalbin.
Bilir misin?
Şu sıralar hiç kaldıramıyorum başımı göğe. İzliyorum karanlığı, kirlenmiş bir pencerede. Sana da gece mi her yer?
Satırlarım da yoruldu artık.
Evvelinde apaçık bir gökyüzüm vardı, şimdi o nerede?
Feleğimde yıldızlar vardı,
Sökmüş biri onları elleriyle.
Kıyıda boğulmak imkansızdı neredeyse,
Sen varken yüzerdim okyanusun derinliklerinde. Kirpiklerim dondu, kulağımdaki melodi ile. Nihayetinde üşüttü ellerim de, kalemimde.
Şifası senle saklı olan dizelerde.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoetryKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
