Geceyi sükunet sananlara bu satırlar.
Çığlığımın ezgileri doluyor karanlığıma.
Bir hülya asılı odamın tavanında;
Baktıkça süzülüyor yaşlar,
Süzülüyor müjganlarımdan avuçlarıma.
Mayısla ıslanan Eylül'e bu satırlar.
Hayalleri kana büründüren,
Bir mermiyle arşa düşen var.
Bu kentin sokakları hep sonbahar.
Bugün de sararmış yapraklar,
Çamur doluyor vuslat dileyen kaldırımlar.
Eylül ile solan Mayıs'a bu satırlar.
Satırlarım gülümsemiyor artık bana,
Her mürekkepte kan kokuyor mısralar.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
VUSLAT
PoezieKalemimi harekete geçiren Eylül'de duyulan çığlığımın sesiydi. Her satır intihara yelteniyor yıllardır, yaşamaya hevesi kalmamış kağıdın gözyaşları... Annemin dediği gibi "Satırlara dökülen mürekkebim kadar konuşsaydı keşke dilim." Bazen gözyaşı dö...
