မြူတွေစိုင်းနေတဲ့လမ်းမပေါ်မှာတစ်ယောက်တည်းလမ်းလျှောက်နေရတဲ့ခံစားချက်ကိုတော့သဘောကျပါတယ်...အချိန်တွေသာမရှိဘူးဆိုရင်ပေါ့....လက်ပတ်နာရီကိုကြည့်မိတော့ညနေခြောက်နာရီခွဲနေပြီ..ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်းမှောင်စပြုနေပြီ...လမ်းသွားလမ်းလာတွေကလည်းသိပ်မထွက်တော့ဘူး....သူဌေးရပ်ကွက်ဆိုတော့ဒီအချိန်စည်းစိမ်ပြည့်နဲ့နှပ်နေကြပြီလေ...ကျွန်တော်သာ..ချွေးစေးတွေထွက်ပြီးတစ်နေရာကိုအပြေးသွားနေခဲ့တာ..လမ်းကွေ့တစ်ခုရောက်တာနဲ့ဖုန်းကအသံမြည်လာတယ်...
"Ken-Chin. .လာ..လာနေပြီ"
တစ်ဖက်ကဘာမှမပြောဘူး ဖုန်းချသွားတယ်..အဲ့ဒါကမှပိုဆိုးတာ..ကျွန်တော်ကလည်းကျွန်တော်ပဲ..ရည်စားသက်တမ်းနှစ်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့လေးမှာတောင်မှအချိန်ကိုမလေးစားဘူး..သူခြောက်နာရီချိန်းတာကိုနာရီဝက်နောက်ကျတယ်..ဒီ့အတွက်အပြစ်ဒဏ်ကတော့ကျောကော့နေအောင်အရိုက်ခံရမှာပါ..
စံအိမ်ကြီးရဲ့အပြင်ပုံစံကရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကိုမှဝိဉာဥ်တွေပူးကပ်နေသလိုပဲ..မြူခိုးတွေဝေနေပြီးသူ့ခြေလှမ်းတွေကိုနှေးကွေးစေတယ်..အထဲကိုတစ်လှမ်းခြင်းလှမ်းဝင်ပြီးဝင်လာလိုက်တော့..ဖယောင်းတိုင်တွေကိုအသည်းပုံလေးတွေဝိုင်းပြီးထွန်းထားတာလေးရယ်..နှင်းဆီပန်းတွေရယ်..နောက်တော့ဝိုင်နှစ်ခွက်နဲ့စားပွဲရှည်ကြီးတစ်လုံး...အဲ့ဒီ့ရှေ့မှာတော့လူတစ်ယောက်ကတောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေလေရဲ့...
"Ken-Chin. .ငါရောက်ပြီ"
"မင်းငါ့အပေါ်ဘယ်လိုသဘောထားလဲMikey"
ဆူတော့မယ်ဆိုတာသိတာမို့သူကအရင်နှုတ်ခမ်းဆူထားလိုက်တယ်။လမ်းမှာဝယ်လာတဲ့ကိတ်မုန့်လေးကိုဘေးချပြီး...မှုန်ကုတ်ကုတ်နှင့်လူနားပြေးကပ်သွားလိုက်ပါ၏။
"ငါတောင်းပန်ပါတယ်..."
"ငါမေးတာအဲ့တာမဟုတ်ဘူးနော်"
"အင်း..မင်းကငါ့ရဲ့ချစ်သူလေကွာ.."
"ချစ်သူတွေဆိုတာတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အလေးအနက်ထားရတယ်...မင်းအခုငါ့ကိုအလေးအနက်ထားလား"
". ..."
"မေးနေတယ်လေ"
ကျွန်တော်တုန်ယင်လာတယ်..Kenကစူးစူးရဲရဲကိုကြည့်ပြီးအော်ငေါက်နေတာ..ကြောက်လိုက်တာအရမ်းပဲ..
