"စွဲ"
"ဟင်"
မိမိနောက်ကျောဘက်ဆီမှခေါ်သံကြောင့် စွဲနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ဝိုင်နီရောင်ဆံနွယ်ရှည်တို့နှင့်မိန်းကလေးအားမြင်လိုက်ရသည်နှင့် အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါမျက်လုံးကစားကြည့်မိလေသည်။
"အတူပြန်မယ်လို့ကတိပေးထားတယ်လေ"
"ခွန်းချို ငါ..ဒီနေ့တော့အဆင်မပြေလောက်ဘူး"
"နင်ကလည်း နင်ပဲငါ့ကိုကတိပေးခဲ့တာလေ ငါနဲ့အတူပြန်ပြီးလမ်းမှာမုန့်တောင်ဝင်စားအုံးမှာဆို"
"ဒီနေ့အန်တီလာကြိုမှာ နင်နဲ့ငါ့ကိုအခုလိုစကားပြောနေတာမြင်ရင်တောင်သူကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး ငါ..ငါအဆူခံရလိမ့်မယ်"
"အန်တီမိုးလား..ငါလိုက်ပြောပေးမယ်လေ"
"အာ...မဖြစ်ဘူး..မလုပ်နဲ့"
စကားများနေဟန်တူတဲ့ကလေးနှစ်ယောက်ဆီ မလှမ်းမကမ်းမှနေကာ မိုးတစ်ယောက်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ခပ်သွက်သွက်ဖြစ်ဟန်တူသည့်ထိုကောင်မလေးအားသူမလုံးလုံးလျားလျားသဘောကျမနေခဲ့ပေ။စွဲလေးအထီးကျန်မည်စိုး၍သာလက်ခံပေးထားရခြင်း..
"အန်တီကြည့်နေပြီ ငါသွားတော့မယ်နော် နောက်နေ့မှသွားစားတာပေါ့"
"မရဘူး .....စွဲရေ..ဟင့်"
"နင်အဲ့ဒီ့လိုလုပ်ရင်အန်တီကငါတို့နှစ်ယောက်ကိုမပေါင်းခိုင်းပဲနေမယ် ငါပြောတာသဘောပေါက်လား"
မျက်လုံးလေးတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်းချော့မော့ပြောသည်ကြောင့်ထင် ခွန်းချိုမျက်နှာလေးပြုံးယောင်သန်းလာခဲ့ပါ၏။
"ဒါဖြင့်လည်းထားပါတော့..မနက်ဖြန်တော့ သေချာပေါက်မုန့်သွားစားကြမယ်နော် "
"အင်းအင်း ကတိပေးတယ် အခုတော့ ငါသွားလိုက်အုံးမယ်"
"အွန်း..ဟီးးးး တာ့တာစွဲ"
လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသူကိုတောင်လှည့်မကြည့်နိုင်တော့ပါပဲ စွဲတစ်ယောက်အပြေးလေးသုတ်ခြေတင်လာခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ရင်ဆိုင်ရမည့်မုန်တိုင်းကားမခေလှ..။အနားရောက်သည်နှင့်မျက်မှန်အောက်မှသည်စူးရဲစွာစိုက်ကြည့်လာသည့်အကြည့်များ..
