(ဒီနေ့မနက်ငါတော်တော်စိတ်ကြည်နေတယ် ကူကူးဆိုတဲ့ကောင်အိမ်မှာမရှိဘူးလေ အီရန်ကသူ့ကိုခေါ်ပြီးတစ်နေရာသွားတာပဲ ပြန်မလာရင်တောင်ကောင်းမှာ... ငါတို့ကြားမှာဆက်ယှက်မှုလေးတွေရှိခဲ့ပေမယ့် ငါသူ့ကိုဘယ်လိုမှချစ်ပေးလို့မရဘူး)
"မီလို"
"ဘာလဲ"
"မင်းကြည့်ရတာပြုံးပျော်နေတာပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မာရီ့ဆီကအဖြေရလို့လား"
"မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆိုဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ့လည်းပြောပြလေ"
(အဲ့ဒီ့ဝံပုလွေကောင်အဲလက််စ်ကစောက်ရမ်းစကားများလွန်းတယ် သူ့အကောင်မာခုလိုပဲ မိုးလင်းကမိုးချုပ်ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေတာ)
"ဟေ့ကောင်မီလို ပြောပြလေ"
"အားးးမင်းစောက်ခွက်ကြီးတော့ငါကုတ်ချလိုက်ရင်စုတ်တော့မယ်"
"ဘာ ငါဘာလုပ်လို့လဲ"
"sorry အဲ့ဒီ့လောက်ထိမင်းဉာဏ်မမှီဘူးဆိုတာကိုငါမေ့နေခဲ့တာ"
မီလို့အပြောကြောင့်အဲလက််စ်ခမျာကြောင်တောင်တောင်လေးဖြစ်သွားရတယ်။
"ကူကူးဆိုတဲ့ကောင်ဒီမနက်မရှိဘူး"
"ဟုတ်လား အိမ်ကနေပျောက်သွားတာလား"
"အီရန်ခေါ်သွားတာ"
"အော်..နေများမကောင်းလို့လားမသိဘူးနော်မီလို ကလေးကိုနည်းနည်းပါးပါးဂရုစိုက်ပါအုံး"
"မစိုက်တော့လီးဖြစ်လား သူကမင်းနဲ့ဘာတော်လို့မင်းကအဲ့ဒီ့လောက်ထိဂရုစိုက်ပေးချင်နေရတာလဲ"
"အဲ့ဒီ့လိုလည်းမဟုတ်သေးဘူးလေကွာ ကူကူးကအားနည်းတယ်လေ ငါ့ဗီဇအရသူ့ကိုစိတ်ပူနေမိလို့"
မီလိုကဂရုစိုက်ခြင်းအလျဥ်းမရှိပဲနေရောင်ခြည်ကိုသာရင်ကော့ခံရင်းမာရီပြေးဆော့နေသည်ကိုသာအာရုံစိုက်ထားခဲ့၏။
"ကိုကို"
"ကျစ်...ပြန်ရောက်လာပြီ"
နဂိုထက်မျက်နှာလေးညှိုးနေတဲ့ကူကူးဆီလည်ပြန်ကြည့်မိတော့နှာခေါင်းလေးတစ်လှုပ်လှုပ်နဲ့အနံ့ခံနေလေရဲ့..
