ရာသီဥတုကအတော်လေးအေးသည်။ဒီရက်ပိုင်းထဲမိုးကြီးနိုင်မည်လည်း သတိပေးချက်တစ်ချို့သိရှိထားသည်မို့မိုးတစ်ယောက်သူမရှေ့မှရေဆော့နေသောကလေးငယ်ကိုစိတ်ပူမိပါ၏။မတော် ဖျားနာသွားမှဖြင့်...
"စွဲ"
"ဗျာအန်တီ"
"တက်တော့"
"ဟင် အခုမှစိမ်တာလေ"
"အအေးပက်မယ် အပြင်မှာလည်းအေးစိမ့်နေတာ ငါနှစ်ခါမပြောချင်ဘူး အခုအဲ့ဒီ့ကန်ထဲကတက်လာတော့"
"အန်တီကလည်း..."
နှုတ်ခမ်းလွှာတို့မှအန်တီကလည်းဟူ၍ထွက်လာသော်လည်းခြေအစုံမှာသူမရှေ့စုံရပ်လျက်သားပင်ဖြစ်သည်။
"ခေါင်းတွေပါစိုအောင်ဆော့တယ် မင်းကိုရေမသုတ်ခိုင်းပဲ ဒီအတိုင်းပဲအဲကွန်းရှေ့မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းထားရမလား ဟမ်"
"...ဆူပြန်ပြီ"
"အဆူမခံချင်ရင်ငါလိုက်ပြောစရာမဖြစ်အောင်နေလေ "
"ခေါင်းလေးနည်းနည်းစိုသွားတာ အန်တီသုတ်ပေးလိုက်ရင်ရနေတာကို"
"ဘာ..မင်းအခုငါ့ကိုလျှာရှည်တယ်လို့ပြောချင်တာလား"
"ဟင့်အင်း မဟုတ်ပါဘူးအန်တီ သားအဲ့ဒီ့လိုပြောတာမဟုတ်ဘူး.."
မျက်နှာငယ်လေးကမျက်ရည်အဝိုင်းသားနဲ့ပြောလာတော့လည်းမိုးခမျာထွက်လာသမျှဒေါသတို့အားပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရုံသာတက်နိုင်ပါ၏။
