"Jeon. .ဟင်း..Jeon. ကိုယ်မင်းကိုတစ်ကယ်မြတ်နိုးတာပါ Jeon. .အင့်"
"ဟင်..သတိရလာပြီ...ခေါင်းဆောင်..အကိုလေးVirusသတိရလာပြီ.. "
အိမ်အကူကောင်မလေးရဲ့အလန့်တကြားအော်သံကစံအိမ်ကြီးထဲဆူညံသွားခဲ့ကာမကြာမှီမှာပဲအသားညိုညိုမျက်နှာထားတည်တည်နဲ့လူတစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့တယ်။သူ့ပုံစံကအရှိန်အဝါကြီးမားလွန်းနေပြီးတင်းတင်းစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကအစကြည့်ကောင်းလွန်းနေခဲ့၏။ထိုလူကVirusလှဲနေတဲ့ဘေးကိုလာပြီးတောင့်တောင့်ကြီးရပ်ကြည့်နေတယ်။
"Venus. ."
!ခွပ်!
"အ့.."
ပါးတစ်ဖက်ထူပူသွားတဲ့အချိန်သူသိလိုက်ရတာကလက်မောင်းတစ်ဖက်မှာကျည်ဖောက်ထားတဲ့ဒဏ်ရာရှိနေခဲ့တာပဲ..
"ငါ့ကိုဘာလို့ထိုးတာလဲ "
"မင်းအဲ့ဒီ့လောက်အထိမိုက်မဲလိမ့်မယ်လို့မထင်မိဘူး အချစ်အတွက်နဲ့ရန်သူ့သက်ကွင်းထဲတောင်ခြေဆန့်ရဲခဲ့တဲ့မင်းကိုငါရိုက်သက်ပစ်ချင်တာပဲသိတော့တယ်Virus"
သူစိတ်လေတဲ့ပုံနဲ့ခေါင်းစောင်းချလိုက်တော့Venusလက်တွေကပြန်ဆွဲလှည့်လေရဲ့..
"ကျစ်..ဘာလဲကြာ"
"ငါတို့အမြန်ရောက်လာလို့မင်းမသေတာ မင်းအရမ်းကိုချစ်ရပါတယ်ဆိုတဲ့ကောင်ကမင်းကိုဘယ်လိုတောင်ရက်စက်လိုက်လဲသိရဲ့လား"
"ငါသိတယ် ဒါပေမယ့်..အဲ့ဒါထူးဆန်းလို့လား ငါနဲ့Jeonဆိုတာရန်ဘက်တွေပဲလေ..ငါ့ဘက်ကချစ်နေခဲ့ပေမယ့်သူကမှလက်မခံတာ..သူရက်စက်တာမဆန်းပါဘူး"
"တော်တော်ပြောရခက်တာပဲ"
Virusတစ်လုံးမှမဟတော့ပေ..လက်မောင်းကဒဏ်ရာဘယ်လောက်နက်သလဲသူမသိဘူး ချစ်ရသူကိုယ်တိုင်ပေးထားတဲ့ဒဏ်ရာဖြစ်သည်ကြောင့်လားမသိ တဆစ်ဆစ်နဲ့ကိုက်ခဲနေရတယ်။ရှုံ့မဲ့နေတဲ့သူ့ပုံကိုမြင်တော့တစ်ဦးတည်းရှိတဲ့ပြိုင်ဘက်ကင်းသူငယ်ချင်းလေးကပဲပူပန်ရပြန်လေပြီ
"ငါဒေါက်တာခေါ်ပေးရမလား"
"မလိုဘူး အနွေးဓတ်လေးရရင်တော်ပြီ"
