One Shot

GO-Mogliśmy uciec razem (#38)

Wiem, że wielu z was obejrzało już 2 sezon serialu Good Omens. Oczywiście wiem, że wielu z was również... Przeżywa lub przeżywało to co się wydarzyło pod koniec ostatniego odcinka. Z kwestii, że wzięła mnie wena (z wielkim trudem) uznałam, że napiszę taką swoją mini kontynuację tego odcinka. Szykujcie chusteczki i nie planujcie zamachu na mnie.

&

Rudowłosy demon w ciszy jechał swoim czarnym bentleyem przez Londyn. Nie jechał z zabójczą prędkością którą miał wręcz jako nawyk. Wręcz przeciwnie. Jechał powoli i spokojnie. Z jego radia nie grały piosenki zespołu Queen. Mokre krople łez spływały po jego policzkach i skapywały na rękawy lub spodnie demona. Demona który kilkanaście minut temu pocałował po raz pierwszy i zapewne ostatni usta swojego anioła którego pokochał od początku swojego istnienia w niebie. Jego serce jednak pękło przez decyzję jaką podjął Wszechmogący. Dał Aziraphale'owi awans którym było stanowisko archanioła Gabriela. Crowley pragnął wejść do nieba i wykrzyczeć co myśli prosto w twarz stwórcy Ziemi. Ale doskonale wiedział, że na jego widok anioły by go zaatakowały. To by się za pewnie zakończyło jego śmiercią. Crowley zaparkował dopiero kiedy dotarł pod budynek gdzie mieszkał. Bez słowa udał się do mieszkania i już po zamknięciu za sobą drzwi apartamentu rzucił swoimi czarnymi okularami o podłogę z krzykiem. Krzykiem demona ze złamanym sercem. Rudowłosy padł na kolana i nerwowo łapał powietrze płacząc cicho. Chciał być ze swoim aniołem. Bardzo tego pragnął. Jednak chciał by było tak jak było. Oboje mieszkający na Ziemi. Co jakiś czas rozmawiający przy winie lub spędzając ze sobą czas w restauracji Ritz którą anioł tak uwielbiał. Nie rozumiał zachowania Aziraphale'a. Nie chciał wracać do nieba kiedy była mowa o Armagedonie, a teraz nagle chciał wrócić ze względu na nowe stanowisko. Demon czuł się jakby widział anioła jako człowieka. Wystarczyło, że ktoś poinformował go o wielkiej wygranej w loterii, a ten gnał do niego jakby został milionerem lub królem. Z trudem demon wstał z podłogi i usiadł na swoim "tronie". Wyciągnął z szuflady biurka ręcznie zrobioną szkatułkę. Zaraz po otwarciu wyjął z niej za pomocą pęsety małą fiolkę. Po czym dłonią wyciągnął kwadratowe, czarne jak smoła pudełeczko oplecioną bordową niczym krwawe wino wstążką. Szkatułkę schował do szuflady, a z innej wyjął kilka kartek i kopert. Z przygotowanymi przyborami zaczął pisanie listów mimo spływających w międzyczasie łez. Po zakończeniu ich podszedł do swojej sypialni. Wszystkie ubrania popakował do pudeł. Spojrzał słysząc odgłosy burzy.

-C-Czemu ten skurwiel mógł być szczęśliwy, a ja nie?- Zapytał się z bólem po czym poszedł do biurka. Przyczepił małą karteczkę do kwadratowego pudełeczka. Fiolkę z tajemniczą substancją włożył sobie do kieszeni swojej marynarki. Udał się jeszcze do łazienki gdzie podciął sobie nadgarstki po czym własną krwią namalował pewną konstelację która była przeznaczona tylko dla jednej osoby. Nim zamknął koperty tylko do jednej włożył coś dodatkowego przed ich zaklejeniem. Następnie za pomocą cudu. Wysłał wszystkie zamknięte koperty.

&

Czwórka dzieci siedziało w ogrodzie młodej kobiety kiedy jej partner stawiał patyki na ognisko które za parę godzin mieli rozpalać. Wszyscy spojrzeli słysząc wołanie listonosza. Anathema podeszła do listonosza, a za nią podążył jeden z nastolatków.

-List do państwa Anathemy i Newtona Pulsifer.- Powiedział listonosz wyciągając kopertę w strony młodej kobiety z obrączką na palcu. Żona Newtona przyjęła kopertę oglądając ją.

-A jest coś do Adama Younga?- Zapytał nastolatek na co mający już iść listonosz się zatrzymał i zaczął przeglądać koperty.

-Tak jest. Proszę chłopcze.- Powiedział wręczając chłopcu z lokami list. Ten w podziękowaniu skinął głową. Gdy listonosz się oddalał oboje wrócili do ogrodu zajmując swoje miejsce. Adam otworzył kopertę w której poza listem znajdowały się dwie pary kluczy. Jedna miała doczepioną blaszkę z numerem 666, a druga para kluczy miała brelok z logiem marki bentley.