လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းဆင်းချင်း မြန်မာပြည်ရဲ့ လပ်ဆက်တဲ့လေကိုအပြည့်အဝရှုလိုက်တယ် ၊ အင်း သူဒီက
လေထုနဲ့အဆက်ပြတ်နေတာအတော်ကြာပြီပဲ။
ခေတ္တရပ်နေလိုက်ပြီး ဧည့်ကြိုတွေရှိနေမယ့်ဘက်ကိုလှမ်းလိုက်တယ် ၊ အဝေးထဲက ခုန်ဆွဆွလုပ်နေတဲ့ကာရံကိုကြည့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ ခပ်ရေးရေးပြုံးမိတယ်
ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီကောင်အတော်လေးရင့်ကျက်လာပြီ
ထင်တာ ပိုတောင်ခလေးဆန်သွားသေးတယ် ။
" သားရီးးးးး 😭!!! "
အသံဗြဲကြီးနဲ့လူကို အပြေးလာဖက်ပြီး ငိုယိုနေတဲ့ကာရံကို
ကြည့်ပြီးခေါင်းသာ အသာခါမိတယ် ၊ ဒီကောင်ပိုလိုက်တာ
" ဟေ့ကောင်! ခဏလွှတ်ပါအုံးဟ "
" ငါ့သူငယ်ချင်းကြီး ပြန်လာတယ်ဆိုတာခုထိမယုံနိုင်သေး
ဘူး 😭 "
" လူတယောက်လုံးမင်းအရှေ့ရောက်နေလို့ မင်းတောင်ဖက်ပြီး ငိုပြီးပြီမှတ်လား ဒါတောင်မယုံသေးဘူးလား !"
" ဟင့် 😢 မင်းကပြန်လာပါဆိုတိုင်း အမြဲငြင်းနေပြီး အခုမှရုတ်တရက်ကြီး ထပြန်လာတာကိုးးး အဲ့တာမှန်းသိရင် အစတည်းက ဆောင်းနဲ့ဟိုလူကိုအမြန်ဖက်ခိုင်းပါတယ် "
" .............. "
ကာရံစကားကြောင့်မာန့်ရဲ့မျက်နှာက ပြုံးနေရာကနေချက်ချင်းတည်သွားတယ်၊ ဒါကိုရိပ်မိတဲ့ ကာရံကလည်းချက်
ချင်းစကားလမ်းကြောင်းလွှဲတယ်
" မင်းအခုဘယ်မှာတည်းမှာလဲ ဟိုတည်မှာလား ဒါမှမဟုတ်ငါ့အိမ်မှာတည်းမလား "
မာန်အသာလေးခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ကာရံကိုထားခဲ့ကာထွက်လာလိုက်တယ်၊ သူ့အတွက် အစစအရာရာပြည့်စုံပြီး
တည်းမယ့်နေရာဆိုတာ လက်ညိုးထိုးမလွဲရှိနေတယ်ဆိုပေမယ့် သူသွားမယ့်နေရာကတစ်ခုတည်းသာရှိတယ်။
" ဟ! ငါ့ကိုစောင့်ပါအုံး မင်းကလည်း "
" မတွေ့ရတာကြာတော့ မင်းကိုတည်ငြိမ်ပြီးရင့်ကျက်သွား
မယ်ထင်တာ အခုတော့အရင်ကထက်စကားပိုများလာတာပဲအဖက်တင်တယ်ကာရံ!"
" ဘာ! ငါကအကောင်းမေးနေတာကိုများ စကားများတယ်လေ ဘာလေးနဲ့မင်းကသာမြုံစိစိနဲ့ အရင်နဲ့ကိုမတူတော့တာ သိလား ဟွန်း!"
YOU ARE READING
မင္းေစၫႊန္ရာ
Fantasy⚠️ ဒီ fic ေလးက စာေရးသူရဲ႕စိတ္ကူးသက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္ ✌️ ⚠️ 18+ ခန္းေတြပါမွာျဖစ္တာမို႔ အသက္မျပည့္ေသးရင္ဝင္မဖတ္ၾကဖို႔ေတာင္းဆိုပါတယ္ 👌
