I'm in love with you

Seventeen |33

Λίγες μέρες αργότερα...

Το πρωινό ξύπνημα διακόπηκε από το επίμονο κουδούνι χτυπούσε ξανά και ξανά, σαν να ήθελε να σπάσει τη σιγή της μέρας. Άφησα το μαξιλάρι κάτω, σηκώθηκα με βαριά μάτια και κατέβηκα τις σκάλες βιαστικά. Ποιος, άραγε, χτυπάει πρωινιάτικα τόσο συχνά;

Σταθήκαμε μπροστά στην πόρτα, και πριν προλάβω να συναντήσω το βλέμμα της, ακούστηκε φωνή γεμάτη ζωντάνια:

«ΕΚΠΛΗΞΗΗΗ»

Η Ελένη στεκόταν μπροστά μου, κρατώντας μια τούρτα στολισμένη με κεράκια. Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα πήρα μια βαθιά ανάσα, μα πότε πέρασαν όλα αυτά; Τα γενέθλιά μου;

«Νατασσάκι μου, χρόνια πολλά!» είπε με ενθουσιασμό, προσφέροντάς μου ένα φιλί στο μάγουλο.

Προσπάθησα να αρθρώσω κάτι.

«Τ- τι ευχαριστώ...»

Και εκείνη, χωρίς δισταγμό, συνέχισε:

«Το είχα ξεχάσει τελείως... Για αυτό υπάρχω εγώ να σου τα θυμίζω!»

Και γέλασα.

«Και εσυ ρε τρελή. Πρώτη, πρώτη.»

«Ποια γίνεται 17;» αναφώνησε με λαμπερή διάθεση.

Η τούρτα, γεμάτη χρώματα και κεράσματα, έλαμπε στα χέρια της.

«Τούρτα; Θες να την κόψουμε;»

Της έγνεψα, κι εκείνη άρπαξε μαχαίρι.

«Λοιπόν, τι θα κάνεις;» με ρώτησε καθώς έκοβε.

«Δεν έχω ιδέα.»

«Μην ακούω τέτοια! Πρέπει οπωσδήποτε να το γιορτάσουμε... γίνεσαι 17!» μου είπε αποφασιστικά, κι έφερε ένα πιάτο στο τραπέζι.

«Δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο...»

«Λοιπόν, άστα όλα σε εμένα! Εγώ θα τα οργανώσω!»

Καθώς μου έσκασε μια μικρή τούρτα στη μύτη, απαντώντας με γέλιο:

«Να ανησυχώ;»

«Θα κάνουμε παρτάρα: πολλοί καλεσμένοι εδώ, ποτά, μουσική.»

Και κοίταξα τον ενθουσιασμό της· ήταν σα να είχε ξεπεράσει και τον δικό μου.

«Δε- δεν ξ-»

«ΚΑΝΟΝΙΣΤΗΚΕ!»

Το πρωινό από τα 17 έβδομα γενέθλια μου συνέχισε απλά, ήταν ακόμα πρωί. Αργότερα, όταν η μητέρα έφυγε για τη δουλειά, το σπίτι γέμισε με μια σπάνια σιγή. Μόνο οι σκέψεις μου περπατούσαν από τοίχο σε τοίχο. Ήρθε τότε ο Στέφανος.