I'm in love with you

You at 4 |52

ARHS

Από τότε που πατήσαμε πόδι στην Αγγλία, τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Με τον πατέρα της Νατάσσας δώσαμε τα χέρια, άντρες μεταξύ μας, καθαρά. Η επιχείρηση δική μας πια. Εκείνη δεν ήξερε τίποτα για τη δεύτερη «δουλειά» που είχα να κλείσω. Δεν ήθελα να την αναστατώσω.

Ο Άρης όμως δεν ξεχνάει...

Και όταν κάποιος αγγίζει τον άνθρωπό μου, έστω και με σκιά, εγώ φροντίζω να τον ξαναβάψω στο χρώμα που του πρέπει.

Είχα μάθει τη διεύθυνση του Ορέστη. Δεν με ήξερε. Δεν με είχε δει ποτέ, αλλά θα με μάθαινε. Και θα θυμόταν το όνομά μου για όσο θα πονούσε.

Χτύπησα την πόρτα. Εκείνος άνοιξε, ξαφνιασμένος, σχεδόν χαζεμένος.

«Δεν έχω παραγγείλει ντελίβερι, λάθος πόρτα χτυπήσατε.» είπε, με φωνή που έσταζε αφέλεια.

Τον μαλάκα. Με πέρασε για ντελιβερά.

«Σου φαίνομαι για ντελιβεράς ρε;» του απαντάω με το φρύδι σηκωμένο και το βλέμμα καρφί. Μπουκάρω μέσα. Δεν πρόλαβε ούτε να ανασάνει.

«Συγνώμη, σε γνωρίζω;» ρωτάει, ακόμα ντουγάνι, άσχετος με το ποιος του μπήκε στο σπίτι.

«Είμαι ο Άρης Φουστάνος!» του λέω, και του ρίχνω μια γονατιά, ανάμεσα στα πόδια.

Πονάει, μαγκώνει, διπλώνεται.

«Το αγόρι της Νατάσσας!» συνεχίζω και τον ξαναπαίζω άλλη μια, στο ίδιο σημείο, έτσι για να το νιώσει καλά.

Έπεσε κάτω σαν βρεγμένη σακούλα. Τον βλέπω να σφαδάζει, να προσπαθεί να καταλάβει τι του ήρθε.

«Όπα φιλαράκι, να σου εξηγήσω...» ψελλίζει, με φωνή πιο λεπτή από πριν.

Έσκυψα πάνω του, με τις φλέβες στα χέρια να χτυπάνε σαν τύμπανα.

«Έβγαλες φωτογραφίες τη Νατάσσα, καργιόλη;» του λέω. Μια μπουνιά στη μούρη του κάνει το αίμα να πεταχτεί από τη μύτη του.

«Και τις έστειλες σε εμένα ρε μουνόπανο;» συνεχίζω, κολλημένος πάνω του. Άλλο ένα μπουκέτο, πιο βαρύ, πιο λυσσασμένο.

«Τι νομίζεις, ότι είμαι σαν τα φλωράκια εδώ πέρα;» τον ρωτάω. Δεν απαντά. Μόνο ανασαίνει βαριά και κοιτάζει στο κενό.

Εκείνος βρισκόταν στο πάτωμα, με καμία δύναμη να σηκωθεί. Τα αίματα έτρεχαν από την μύτη του, και το βλέμμα του να παράμενε παγωμένο.