I'm in love with you

A mistake? |12

«Πες μου, είμαι βιαστικός!»έλεγε η φωνή του φορτισμένη, μα τα μάτια του σαν να απέφευγαν τα δικά μου.

Τον κοίταξα κατάματα.

«Γιατί με αποφεύγεις;» ρώτησα

«Δεν σε αποφεύγω, Νατάσσα. Πρέπει να φύγω.»

Η φωνή του βιαστική, σχεδόν απολογητική, την ώρα που έπιανε το κράνος του, σαν να ήθελε να κρυφτεί πίσω απ' αυτό.

Έκανα ένα βήμα προς το μέρος του, χωρίς να σκέφτομαι πια.

«Άρη, μην δουλευόμαστε μεταξύ μας. Ξέρουμε τι έγινε εκείνο το βράδυ.»του ομολόγησα

Η φωνή μου έτρεμε, μα δεν υποχώρησα. Ήθελα αλήθεια. Μια ειλικρινές απάντηση για πρώτη φορά.

Σιωπή. Και μετά, εκείνη η ερώτηση που δεν περίμενα.

«Πω-πως θυμάσαι;» με ρώτησε με απορία, σχεδόν αθώα.

Αλήθεια; Αυτό είναι το πρόβλημα μας; Αν θυμάμαι;

«Μας είδε ο Πάνος.»του αποκάλυψα με σταθερότητα, περιμένοντας επιτέλους ένα βήμα αλήθειας από τη μεριά του.

«Κοίταξε, Νατάσσα... είχα πιεί και εγώ λίγο. Ήταν λάθος. Θέλω απλά να το ξεχάσουμε και να είμαστε φίλοι όπως πριν.»

Αυτή ήταν η απάντηση του.

Ο χρόνος πάγωσε. Οι λέξεις του έπεφταν βαριές μέσα μου, μια-μια, σαν πέτρες στο στήθος. Δεν ήξερα γιατί.

«Ναι, σωστά... ήταν λάθος. Ας το ξεχάσουμε.» κατάφερα να πω, παραμύθιαζα τον εαυτό μου.

«Τα λέμε!» είπε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε τόσο άδειο, τόσο ξένο. Και έφυγε.

Έμεινα να τον κοιτάζω να απομακρύνεται, προσπαθώντας να κρατήσω τα μάτια μου στεγνά, να μην αφήσω το δάκρυ να προδοθεί. Ώστε, λάθος... Ήταν λάθος. Κι εμείς... φίλοι. Δηλαδή ήμασταν φίλοι; Πότε;

Τόσο χάλια ήταν για αυτόν; Τόσο αδιάφορο; Δεν ένιωσε τίποτα;

ARHS

Καθώς οδηγούσα, ο ήχος της μηχανής δεν μπορούσε να καλύψει τη φασαρία που γινόταν στο μυαλό μου. Η κουβέντα με τη Νατάσσα με είχε αφήσει άδειο και φουρτουνιασμένο. Τα λόγια μου, αντί να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, είχαν προσθέσει ένα ακόμα βάρος στις σκέψεις μου.

Σκεφτόμουν αν η απάντηση που της είπα ήταν σωστή... ή αν απλώς συμπεριφέρθηκα σαν βλάκας.
Σχεδόν μπορούσα να ακούσω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει εκείνη τη φτηνή, άτονη φράση: "Είχα πιει".
Σοβαρά τώρα; Αυτό βρήκα να πω; Αυτό;