I'm in love with you

I changed |23

Έκατσα στο δωμάτιό μου καθώς είχε πέσει η νύχτα. Βυθίστηκα στο κρεβάτι μου και με μια γνώριμη κίνηση άνοιξα τον υπολογιστή, ψάχνοντας όπως πάντα για μια σειρά να με συντροφεύσει. Πριν πατήσω play, το χέρι μου πήγε αυτόματα στο κινητό. Μηνύματα, Instagram, λίγο χαζολόγημα για να περάσει η ώρα. Αργότερα μπήκα στην συλλογή μου, εκεί που βρίσκονται οι φωτογραφίες. Όχι για κάποιο συνηθισμένο λόγο, δεν έψαχνα κάτι συγκεκριμένο. Μα εκεί στις πολλές φωτογραφίες και αναμνήσεις τα μάτια μου καρφώθηκαν σε μια φωτογραφία. Δική μας. Με τον Άρη.

Χωρίς να το καταλάβω, το πρόσωπό μου είχε ήδη σχηματίσει ένα ήπιο, ανεξέλεγκτο χαμόγελο, από εκείνα τα ανόθευτα που ξεγλιστρούν όταν κοιτάς κάτι αγαπημένο. Μια φωτογραφία και όμως, μου έφερνε τα πάνω κάτω.

ARHS

Η ώρα είχε περάσει προ πολλού τη μεσάνυχτα. 1:00. Η κλασική ώρα. Ετοιμάστηκα βιαστικά, σαν να με τραβούσε κάτι στον αέρα, κάτι που είχε ανάγκη η ψυχή μου. Ανέβηκα στη μηχανή, έβαλα μπροστά και ξεκίνησα. Ο δρόμος γνώριμος. Ο προορισμός ακόμα πιο πολύ. Το στέκι. Το δικό μας καταφύγιο.

Μόλις μπήκα, τα μάτια μου εντόπισαν τον Τζον και τους άλλους. Είχαν πιάσει τους τοίχους με τα σπρέι, αφήνοντας τις σκιές τους πάνω στο τσιμέντο.

«Βρε βρε τον Άρη τον ερωτιάρη...» ακούστηκε η ειρωνεία στη φωνή του Τζον καθώς με αντίκρισε.

Πόσο έχει αρχίσει και μου την σπάει αυτός ο μαλάκας.

«Γεια σου και σε σένα, Τζον», ξερά και χωρίς να του ρίξω βλέμμα, άρπαξα το σπρέι και άρχισα να βάφω τον τοίχο.

«Τι γίνεται ρε Άρη, μας ξέχασες εμάς;» είπε κάποιος από δίπλα, με φωνή που προσπαθούσε να είναι ανάλαφρη.

Αγνόησα. Συνέχισα να βάφω. Μία σκέψη μόνο στριφογύριζε μέσα μου: Αντί να του σπάσω τα μούτρα... Λες να είναι ακόμα στραβωμένη η μύτη του;

«Ρε μαλάκα, έλα εδώ να κάτσουμε», επέμεινε ο Τζον

Ξεφύσησα. Άφησα το σπρέι στο πλάι, και πήγα να καθίσω στον γνώριμο, σκισμένο καναπέ που είχε γίνει κάτι σαν θρόνος μας όλα αυτά τα χρόνια.

«Ας θυμηθούμε τα παλιά», μου είπε με νόημα, δίνοντάς μου μαύρο.

Τον κοίταξα. Το ήξερα. Προσπαθώ να τα κόψω όλα αυτά. Δεν είναι μόνο θέμα επιλογής πλέον. Δεν είναι θέμα να ξεφύγω. Είναι εκείνη. Η Νατάσσα. Δεν θέλω να μπλέξω. Όχι όταν με κοιτάει όπως με κοιτάει. Όχι όταν με κάνει να πιστεύω πως αξίζω κάτι καλύτερο.
Άμα μάθει κάτι τέτοιο θα πανικοβληθεί σίγουρα, θα νομίζει ότι είναι κανένας ντραγκ ντιλερ και με το δίκιο της, νοιάζεται για εμένα αρκετά, δεν μου το έχουν ξανά κάνει. Δεν ξέρω τι έχω πάθει με αυτήν την κοπέλα...Ειλικρινά, είναι διαφορετική, όμορφη εξωτερικά και εσωτερικά και δεν ξέρω τι έχω πάθει μαζί της.