Πρώτη μου μέρα στο Πανεπιστήμιο του Sussex, εκεί όπου επέλεξα να ξεκινήσω τις σπουδές μου στην Ψυχολογία, και ομολογώ πως μέσα μου έτρεμε ακόμα η παλιά, εφηβική Νατάσσα, εκείνη που θυμόταν με κάθε λεπτομέρεια τις πρώτες μέρες στο Λύκειο, τότε που όλα φαίνονταν τεράστια και άγνωστα, σαν ένας κόσμος γεμάτος άγχη και προσμονή. Τώρα όμως, η πρόκληση ήταν πολύ μεγαλύτερη: μια ξένη χώρα, μια νέα πόλη, ένας καινούργιος κόσμος όπου οι φωνές δεν μιλούσαν ελληνικά κι η καθημερινότητα έμοιαζε να κυλά με άλλο ρολόι.
Το κτήριο της σχολής στεκόταν επιβλητικό μπροστά μου, σαν ένα φρούριο γνώσης και κοινωνικών κανόνων που ακόμη δεν γνώριζα. Ήταν γεμάτο από καλοντυμένους νέους, σίγουρους για τον εαυτό τους, από εκείνα τα πλουσιόπαιδα που μοιάζουν να ανήκουν παντού. Ένιωσα για λίγο σαν σκιά στον ήλιο, ακίνητη, αμήχανη, με την αβεβαιότητα να μου κόβει τα πόδια.
Και τότε...
Κάποιος έπεσε πάνω μου με δύναμη, τα χαρτιά μου διασκορπίστηκαν σαν πεταλούδες στο έδαφος ανάμεσά τους και το αγαπημένο μου τετράδιο, αυτό που μου είχε ζωγραφίσει ο Άρης.
«Ει!» φώναξα, σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ.
«Επ, σόρρυ, δεν σε είδα!» απάντησε αμέσως ένας νεαρός με προφορά που με ξάφνιασε, η φωνή του είχε κάτι οικείο, μια χροιά γνώριμη.
«Έλληνας;» ρώτησα σχεδόν ασυναίσθητα, βλέποντάς τον να μου μιλά ελληνικά.
«Ναι. Δεν συστήθηκα... Τζέισον.» είπε και μου άπλωσε το χέρι του.
«Νατάσσα, χάρηκα.»
«Ορίστε και το τετράδιό σου... Πολύ ιδιαίτερο.» πρόσθεσε με βλέμμα απορίας και θαυμασμού.
«Σε ευχαριστώ, το αγόρι μου μου το ζωγράφισε.»
«Από εδώ είσαι;»
«Όχι... Ο πατέρας μου μένει εδώ, ήρθα για σπουδές. Εσύ;»
«Η μητέρα μου είναι Αγγλίδα και ο πατέρας μου Έλληνας... Έλα, όμως, πάμε προς το μάθημα, μην τα λέμε εδώ.»
Ξεκινήσαμε να περπατάμε, και κάθε βήμα μου φαινόταν λίγο πιο σταθερό, λίγο πιο σίγουρο. Περνούσαμε μπροστά από ανοιχτές πόρτες γεμάτες φοιτητές, πρόσωπα άγνωστα, βλέμματα που έπεφταν πάνω μου με περιέργεια. Σε μία από τις αίθουσες, μια κοπέλα με έντονη ξανθιά κόμη και χαρακτηριστικά που μαγνήτιζαν το βλέμμα, πλησίασε σαν να ήξερε τον Τζέισον.
Είχε piercings, ένα τατουάζ που έπιανε όλο της το μπράτσο, και μια αύρα που σε έκανε να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της.
ESTÁS LEYENDO
I'm in love with you
RomanceΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
