I'm in love with you

It is over |38

Η επόμενη μέρα με βρήκε να σέρνομαι απόγευμα ακόμα στο κρεβάτι, κουλουριασμένη μέσα στην ανημποριά μιας ψυχής που αρνιόταν να σηκωθεί. Η διάθεσή μου ήταν απούσα καμία όρεξη, καμία ενέργεια. Τεμπέλιαζα με τον υπολογιστή αγκαλιά, αφήνοντας τον χρόνο να με προσπερνά όσο καταβρόχθιζα επεισόδιο το επεισόδιο από σειρές που ούτε καν πρόσεχα. Το μυαλό μου είχε κολλήσει σαν χαλασμένος δίσκος στην ίδια σκέψη: τη φωτογραφία. Εκείνη τη φωτογραφία που βρήκα στο κινητό της Κατερίνας, κρυμμένη ανάμεσα σε στιγμές της που δεν έπρεπε να γνωρίζω.

Δεν είχα πει λέξη σε κανέναν. Ούτε στην Ελένη, τη φίλη μου και εξομολόγο μου, ούτε φυσικά στην ίδια την Κατερίνα. Δεν είχα ρωτήσει ούτε τον ίδιο τον Άρη... Μα καλά, τι κάνω; Είμαι τόσο αφελής; Ανακάλυψα κάτι τόσο σοβαρό —το πρόσωπο του αγοριού μου στο κινητό της φίλης μου— κι εγώ μένω απαθής, με δεμένα τα χέρια, χωρίς καμία αντίδραση;

Μια απότομη έκρηξη αποφασιστικότητας με τινάσσει απ' το κρεβάτι. Πετάχτηκα σαν ελατήριο και πήγα στην μπαλκονόπορτα, με την αγωνία να κατακλύζει την ανάσα μου. Από το απέναντι σπίτι, η ματιά μου έπεσε ακριβώς πάνω του. Ο Άρης.

Ήταν κάτω, μπροστά από την πολυκατοικία του, και έπλενε με αφοσίωση τη μηχανή του. Δεν φορούσε μπλούζα· το γυμνασμένο, γεμάτο αυτοπεποίθηση σώμα του αντανακλούσε το φως του απογευματινού ήλιου, ενώ η μπλούζα του κρεμόταν αδιάφορα πάνω στους ώμους του. Οι κοιλιακοί του τέλειοι, καλοσχηματισμένοι τραβούσαν το βλέμμα, έστω και άθελά μου.

Καλέ όλη την γειτονιά θα ξεσηκώσει.

Τα τατουάζ του απλώνονταν σε κάθε γωνία του κορμιού του, σαν ιστορίες χαραγμένες στο δέρμα, και το μεταλλικό σκουλαρίκι στο φρύδι του έλαμπε με τέτοιον τρόπο, που για μια στιγμή ένιωσα να τυφλώνομαι.

Νατάσσα, μην ενδώσεις. Μην υποκύψεις στο τέλειο. Μην αφήσεις τη σάρκα να υπερισχύσει της λογικής...

Συνεφέρθηκα, γύρισα στον καθρέφτη. Ο πρόχειρος, τεμπέλικος κότσος που είχα σκαρώσει το πρωί έδειχνε σαν απομεινάρι της κατάθλιψής μου. Τον έλυσα, τίναξα τα μαλλιά μου και στάθηκα για λίγο να με κοιτάξω. Με ένα βλέμμα αποφασιστικότητας και ψεύτικης αυτοπεποίθησης, πήρα την απόφαση να κατέβω.

Κατεβαίνοντας τις σκάλες, κάθε βήμα ακουγόταν σαν χτύπος καρδιάς που φώναζε "πήγαινε". Τον πλησίασα, με το βλέμμα μου καρφωμένο στο κορμί του όπως είπαμε... μην υποκύψεις!