I'm in love with you

Without you |50

Η βραδιά εκείνη, εκείνη η κουβέντα με τον Άρη έξω από το κλαμπ, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Σχεδόν τρεις μέρες έχουν κυλήσει από τότε, και η σιωπή του, ψυχρή και άκαμπτη, συνεχίζει να πνίγει τις στιγμές μου. Δεν υπάρχει επικοινωνία. Δεν υπάρχει καν ελπίδα. Τελειώσαμε... Μια λέξη που σέρνεται βαριά μέσα μου, επαναλαμβανόμενη σαν κατάρα. Τελειώσαμε. Και ίσως, όσο πιο γρήγορα την αποδεχτώ, τόσο πιο εύκολα θα αντέξω.

Ούτε η ίδια δεν τα πιστεύεις!

Θα προσπαθήσω. Από σήμερα. Από τώρα.

Τον αγαπάω, γαμώτο... Δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω στην Αγγλία, ούτε πόσες μέρες μου απομένουν ακόμα για να τον δω, έστω κι από μακριά. Όχι πως τον βλέπω πραγματικά. Μα η σκιά του, έστω η αίσθηση ότι βρίσκεται κοντά, με κρατά ζωντανή περισσότερο απ' όσο θα 'πρεπε. Κάποιες φορές, αθόρυβα, στέκομαι στο μπαλκόνι και περιμένω. Τον παρακολουθώ, κρυφά, όταν κατεβαίνει να πάρει τη μηχανή από το γκαράζ. Δεν ζητώ τίποτα. Μονάχα να τον δω. Να τον δω... κι ας μην μου μιλήσει.

«Δεν σου κάνει καλό αυτό...» Η φωνή της Ελένης με τραβά από τη σιωπή μου, εκεί, στο ύψος του μπαλκονιού, όπου χάνομαι κοιτώντας το κενό του ουρανού.

«Άσε με, Ελένη...» αποκρίνομαι, σχεδόν άψυχα, χωρίς να την κοιτάξω.

«Γιατί δεν του μιλάς;»

«Πόσο πια; Δεν θέλει να με ακούσει, δεν θέλει να με δει μπροστά του... Τι άλλο να κάνω δηλαδή;»

«Νάτασσα, αγαπιέστε. Σε αγαπάει, και το ξέρω. Το βλέπω. Δεν θα τελειώσετε έτσι, να με θυμηθείς!»

«Μακάρι να έχεις δίκιο, αν και δεν το νομίζω... Μακάρι να ήμουν σαν εσένα με τον Κώστα. Να έμενε μαζί μου ο Άρης, στην Αγγλία...» ψιθύρισα και έγειρα προς τα μέσα, αφήνοντας τη σκέψη μου να ξεθωριάσει στην επιθυμία.

«Λες και δεν τον ξέρεις τον πατέρα του...»

Η Ελένη... πάντα εκεί. Ήρεμη, σταθερή, με μια γλυκιά επιμονή να με αποσπά από το βάρος μου. Δεν το λέει, αλλά την καταλαβαίνω: προσπαθεί να με κρατήσει όρθια. Με τραβά έξω, για να μη μένω φυλακισμένη στο σπίτι και στις σκέψεις μου. Μερικές φορές έρχεται και ο Πάνος, κάνοντάς με να νιώθω ότι οι άλλοι με φροντίζουν σαν παιδί. Ίσως κάπως έτσι μοιάζω στα μάτια τους. Όμως εγώ ξέρω... Ξέρω ότι με νοιάζονται.

Δεν θέλω να φύγω από εδώ... Δεν θέλω να τον χάσω πάλι. Ή μήπως τον έχω ήδη χάσει; Ναι, φέρθηκα ανόητα, απαράδεκτα. Αλλά... δεν αξίζω ούτε μια εξήγηση; Ούτε μία, μικρή ευκαιρία;