Ξύπνησα την επόμενη μέρα και για λίγα δευτερόλεπτα δεν θυμόμουν τίποτα. Ήταν όμορφα. Όπως όταν βγαίνεις απ' το νερό και για λίγο δεν ακούς καλά. Ησυχία.
Πήγα στην κουζίνα και έφτιαξα τον καφέ μου. Η μέρα είχε έναν παράξενο ήλιο σήμερα. Βγήκα έξω να πάρω λίγο αέρα. Η Θεσσαλονίκη πάντα μου φαινόταν πιο μικρή όταν ήμουν εδώ, αλλά τώρα την έβλεπα αλλιώς.
Καθόμουν στο μικρό μου μπαλκόνι, με μια κούπα καφέ στο χέρι και ένα βιβλίο ανοιγμένο στα γόνατά μου.
Διάβαζα ένα κεφάλαιο για τους μηχανισμούς άμυνας από εκείνα τα κλασικά, της σχολής, που κάθε φοιτητής ψυχολογίας έχει διαβάσει ξανά και ξανά. "Απώθηση, άρνηση, εξιδανίκευση, προβολή..." Κάθε λέξη μου χτυπούσε μέσα μου σαν καθρέφτης.
Άραγε εγώ σε ποιον μηχανισμό άμυνας είχα στηριχτεί τόσο καιρό;
Γύρισα σελίδα. Το επόμενο κεφάλαιο ήταν για τις σχέσεις προσκόλλησης και το πώς επηρεάζουν τις ερωτικές μας επιλογές. Σημείωσα στο περιθώριο μια λέξη:
"Ασφαλής προσκόλληση."
Ήπια μια γουλιά από τον καφέ μου και κοίταξα το απέναντι κτίριο. Ξαφνικά ένιωσα μια περίεργη νοσταλγία για κάτι που δεν είχα ζήσει ακόμα.
Ήμουν ακόμη στο μπαλκόνι, αγκαλιά με τον καφέ μου και το βιβλίο της ψυχολογίας, όταν άκουσα ξαφνικά το κουδούνι να χτυπάει επιτακτικά.
Άνοιξα και εκείνη στάθηκε μπροστά μου, χαμογελώντας με το γνώριμο, παράξενα δυνατό της βλέμμα, παρότι το πρόσωπό της ήταν πιο αδύναμο από ποτέ. Η Ελένη ήταν εδώ.
«Νατασσάκι; Σε ξύπνησα;»
«Όχι, όχι. Έχω ξυπνήσει, πέρνα.»
Δεν μου συνηθίζει και πάντα απρόοπτες επισκέψεις αλλά χάρηκα που την είδα, ήθελα να της πω ότι έγινε εκείνο το βράδυ στον γάμο. Η Ελένη είχε ένα απερίγραπτο χαμόγελο, σκέφτηκα ότι της έλειψε η Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα ο Κώστας, ένιωσε ευτυχισμένη που τον συνάντησε μετά από καιρό.
«Πως και πρωί εσύ εδώ;»την ρώτησα καθώς της έδωσα τον χυμό που της είχα φτιάξει
«Ο Κώστας, μου έκανε πρόταση γάμου.»είπε απότομα και γρήγορα.
Ο καφές γλίστρησε από τα χέρια μου. Έμεινα να την κοιτάζω. Η φράση ήχησε στα αυτιά μου, αλλά το μυαλό μου αρνιόταν να την επεξεργαστεί. Ένιωσα κάτι να τραντάζεται μέσα μου. Σαν να με πέταξαν ξαφνικά σε μια άλλη πραγματικότητα.
«Τι... τι είπες;» κατάφερα να ψελλίσω.
Εκείνη χαμογέλασε ήρεμα, σχεδόν τρυφερά.
YOU ARE READING
I'm in love with you
RomanceΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
