I'm in love with you

The ghost |57

ARHS

Όπως πάντα, αργά, κατά τα μεσάνυχτα... μόνος.
Το ίδιο παγκάκι, το ίδιο τσιγάρο, οι ίδιες σκέψεις.
Σαν να 'χει κολλήσει ο χρόνος εδώ. Μου 'χει γίνει συνήθεια.
Όχι ότι με χαλάει.

Κάποια στιγμή νιώθω σαν κάποιος να με παρακολουθεί, σαν να με πλησιάζει, άκουγα βήματα.  Έλεγα κανένας μεθυσμένος περίεργος θα ναι. Η σκιά κινούνταν αργά, αβέβαια. Ανασηκώθηκα ελαφρά. Στην κατάσταση που βρίσκομαι, η επαφή με αγνώστους μετά τα μεσάνυχτα δεν είναι ποτέ καλή ιδέα.Ήμουν σε άμυνα, σε περίπτωση που είναι κανένας περίεργος να του ρίξω καμία.
Και βλέπω τον Τζον...
Αμέσως αφήνω τα χέρια μου χαλαρά αφού τα είχα σε μπουνιές.
Ξαφνιάζομαι, έχω να τον δω τόσο καιρό, από τότε που ήμουν με την Νατάσσα. Πως με βρήκε;

«Τι λέει ρε μούτρο;» με το υφάκι το γνωστό
Το μισό χαμόγελο, το βλέμμα που σε διαβάζει με την μια.

Και τότε κάθεται δίπλα μου λες κι είμαστε ακόμα πιτσιρικάδες. Λες κι ο χρόνος δεν κύλησε καθόλου, λες και δεν πέρασε μια μέρα. Μυρίζει μπαγιάτικο Jack και φτηνό after shave. Κλασικός. Ομολογώ δεν είμαι και τόσο ενθουσιασμένος που τον ξανά συναντάω.Δεν νιώθω ότι ταιριάζω πλέον.

«Ρε μαλάκα εγώ είχα μάθει ότι ήσουν με εκείνη την γκόμενα στην Αγγλία. Τι στον πούτσο κανείς εδώ;»

«Δεν σε αφορά,» απάντησα, ήδη μετανιώνοντας που δεν σηκώθηκα και έφυγα μόλις τον είδα να πλησιάζει.

«Ξέρεις... Ποτέ δεν σου κράτησα κακία που μας ξέκοψες έτσι ξαφνικά,» πρόσθεσε.

Δεν του απάντησα. Έμεινα να κοιτάζω μπροστά, λες και κάτι υπήρχε μέσα στο σκοτάδι που έπρεπε να δω για να καταλάβω.

Ο Τζον περίμενε. Ένα δευτερόλεπτο, δύο. Τράβηξε μια τζούρα, έβηξε ελαφρά, μετά είπε ήρεμα:

«Οκ. Μάλλον δεν είναι η ώρα.»

«Δεν είναι,» του είπα κοφτά, χωρίς να τον κοιτάξω.

«Ξέρεις τι σκέφτηκα; Να πάμε ρε στο Μπενσουσάν Χαν, θυμάσαι; Σαν τότε. Να πηδήξουμε τον φράχτη στο πλάι, να πούμε ότι είμαστε με το crew, και να σηκώσουμε κανένα μπουκάλι, καμιά κάβα, έτσι, για τη φάση.»

Έμεινα ακίνητος. Ήθελα να γελάσω αλλά δεν βγήκε ούτε ανάσα.

«Τι είμαστε ρε φίλε, δεκαπέντε χρόνων;» του πέταξα ψυχρά.