Πέρασαν οι μήνες, ο χρόνος κύλησε αθόρυβα σαν νερό που ξεγλιστρά από τα χέρια σου· βρίσκομαι τώρα στην Τρίτη λυκείου, και το άγχος με αγκαλιάζει με απαλές, μα πνιγηρές αγκάλες. Οι πανελλαδικές πλησιάζουν· δεν το πιστεύω πως βρίσκομαι πια στην τελική ευθεία. Οι τελευταίες μέρες στο σχολείο πλησιάζουν δειλά, και προσπαθώ να τις γευτώ στο έπακρο — ξέρω πως ποτέ πια δε θα ξαναζήσω αυτά τα σχολικά χρόνια.
Ο Άρης, από την άλλη, τελείωσε κι εκείνος την Τρίτη λυκείου και πήρε το απολυτήριο, χωρίς όμως να δώσει εξετάσεις και αυτό με στεναχωρεί. Δεν θα σταματήσω να πιστεύω σε εκείνον. Νιώθει μπερδεμένος και δεν έχει αποφασίσει κάτι συγκεκριμένο που θέλει να κάνει στην ζωή του. Αισθάνομαι το σχολείο άδειο χωρίς τον Άρη· με την Ελένη είμαστε πάλι εμείς οι δύο, όπως κάποτε, την Πρώτη λυκείου. Πόσο γρήγορα ο χρόνος πέταξε...
Το μέλλον μου μοιάζει μπλεγμένο σε ιστούς αράχνης, σκέψεις για την Αγγλία, για τον πατέρα μου, δεν με αφήνουν στιγμή. Δεν έχω ακόμη αποφασίσει: θα αφήσω τον Άρη; Θα χωρίσουμε; Πώς θα αντέξω μακριά από όλους αυτούς από την Ελένη, τον αδερφό μου, τα παιδιά; Και το πιο δύσκολο... Δεν έχω πει τίποτα ούτε στον Άρη, θέλω να αποφασίσω πρώτα, μετά θα τους μιλήσω. Θα το κρατήσω κρυφό ακόμη λίγο, εύχομαι να μην το μετανιώσω. Ελπίζω να πράξω το σωστό.
Στο προαύλιο, στον πέτρινο πάγκο ευθεία στην αυλή, κάθομαι μόνη, στεκόμενη μπροστά στο απέραντο κενό, συλλογισμένη. Ώσπου η Ελένη με ξυπνά απροειδοποίητα στον πραγματικό κόσμο, η φωνή της σπάει τη σιωπή και εξαφανίζει τις βαριές μου σκέψεις.
«Πω τι κάνουμε εδώ πια χωρίς τα αγόρια μας;» λέει, καθώς κάθεται δίπλα μου και ακουμπά το κεφάλι στον ώμο μου, λουσμένη σε μία νωχελική μελαγχολία.
Χαμογελώ παιχνιδιάρικα και τη σπρώχνω απαλά.
«Ποιος να το φαντάζονταν Ε; Πανελλήνιες.»
Η συχνότητα της λέξης αυτή με κάνει πάλι να νιώθω άγχος, λες και θέλει να ξεράσω.
«Τι θα κάνεις τελικά εσύ;»
«Θα δώσω πανελλήνιες και όπου περάσω.»
Μακάρι να ήμουν κι εγώ τόσο σίγουρη, τόσο αποφασιστική.
«Εσύ; Ψυχολογία έτσι;»
«Έτσι λέω!»
«Πού; Αθήνα; Κρήτη;»
ESTÁS LEYENDO
I'm in love with you
RomanceΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
