Εβδομάδες περνούν, και εγώ εξακολουθώ να
βρίσκομαι στο πλευρό της Ελένης. Κάθε μέρα κοντά της, κάθε ώρα ένα βήμα μαζί της. Οι θεραπείες έχουν αρχίσει να αποτυπώνουν το βάρος τους πάνω της· τα μαλλιά της έχουν αραιώσει, πέφτουν σταδιακά, και όμως... παραμένει όμορφη. Όχι μόνο γιατί είναι, πάντα ήταν, αλλά γιατί η αξιοπρέπειά της δεν λύγισε. Φοράει το μαντίλι της με χάρη, σχεδόν σαν κόσμημα. Το πρόσωπό της φωτίζεται ακόμη από εκείνο το ήσυχο φως που είχε πάντα.
Η επιστροφή μου στην Αγγλία παραμένει σε εκκρεμότητα. Δεν μπορώ να φύγω έτσι. Της το έχω πει, της το υπόσχομαι καθημερινά: πως όταν φύγω, θα την πάρω μαζί μου. Δεν θα την αφήσω εδώ μόνη. Δεν μπορώ. Εκείνη όμως αρνείται με τρόπο στέρεο, σχεδόν τελεσίδικο. Όσο επιμένω, τόσο πιο σίγουρη δείχνει.
Ήμασταν καθισμένες στο σαλόνι του σπιτιού, ένα απόγευμα σαν όλα τα άλλα, ήσυχο, με εκείνη την παράξενη ένταση που αιωρείται όταν κάτι δεν λέγεται αμέσως.
«Ελένη... Κάποια στιγμή πρέπει να επιστρέψω», ξεκίνησα, σχεδόν ψιθυριστά.
«Ναι Νατασσάκι, το ξέρω! Να πας!», μου απάντησε χαμογελαστή, όπως πάντα, μ' εκείνο το γλυκό χαμόγελο που προσπαθούσε να μου κρύψει κάθε της φόβο.
«Ελένη, έλα μαζί μου, σε παρακαλώ!», επανέφερα τη σκέψη μου, που είχε γίνει πια εμμονή.
«Δεν χρειάζεται και το ξέρεις!», απάντησε ήρεμα, αποφεύγοντας το βλέμμα μου.
«Θα είσαι μαζί μου, θα έχεις τους καλύτερους γιατρούς. Κι αν είναι το θέμα οικονομικό, ξέρεις ότι—»
«Νατάσσα, δεν θέλω να είμαι στα πόδια σας. Μένεις με τον Άρη, τι δουλειά γυρεύω εγώ;», με διέκοψε, απότομα αλλά χωρίς σκληρότητα.
«Είναι δυνατόν; Ο Άρης θέλει να έρθεις!»
«Άσε με να το σκεφτώ!», είπε τελικά, σχεδόν παιχνιδιάρικα.
«ΑΛΗΘΕΙΑ;», αναφώνησα γεμάτη ενθουσιασμό.
«Να το σκεφτώ είπα!», τόνισε, γελώντας αυτή τη φορά πιο ελεύθερα.
Και ύστερα με κοίταξε ξανά. «Εσύ όμως δεν χρειάζεται να με περιμένεις... Μπορείς να επιστρέψεις στη σχολή σου, και θα έρθω έπειτα εγώ!»
Τα λόγια της ακούγονταν λογικά, αλλά μέσα μου ήξερα πως εκείνο το "θα έρθω" κουβαλούσε βάρος. Κι όμως, δεν απάντησα αμέσως. Την άφησα να πιστέψει πως ίσως με έπεισε. Γιατί μερικές φορές, η ελπίδα πρέπει να χωράει σε ένα "θα δούμε".
KAMU SEDANG MEMBACA
I'm in love with you
RomansaΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
