I'm in love with you

Always |45

Αύριο φεύγω για την Αγγλία κι ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Ένας κύκλος ολοκληρώθηκε, ένας κύκλος γεμάτος στιγμές, πρόσωπα, αρώματα, λέξεις και σιωπές. Στεκόμουν πριν λίγο στη μέση του πλέον άδειου δωματίου μου, εκεί όπου κάποτε χτυπούσε ο σφυγμός της καθημερινότητάς μου, και προσπαθούσα να συλλάβω το βάρος αυτής της στιγμής. Τα περισσότερα πράγματά μου είναι ήδη μαζεμένα, κούτες στοιβαγμένες σαν παλιοί φάκελοι αναμνήσεων και το σακ βουαγιάζ γεμάτο με ρούχα, σχεδόν ανυπόμονο να ξεκινήσει μαζί μου αυτό το καινούριο ταξίδι.

Η εικόνα αυτή με γύρισε πίσω στο χρόνο. Θυμήθηκα τότε, όταν πρωτοήρθα εδώ. Το ίδιο άδειο δωμάτιο με υποδέχτηκε τότε, παγωμένο και ξένο. Και πάλι υπήρχαν κούτες, βαλίτσες, η αγωνία και η προσμονή, μα υπήρχε και κάτι άλλο: η αίσθηση του "νέου", του άγνωστου που με καλούσε να το ανακαλύψω. Ήμουν ξένη τότε σε αυτή την πόλη, καινούργια και άγνωστη όπως και η ίδια σε εμένα.

Σήμερα, όμως, είναι αλλιώς. Φεύγω, δεν έρχομαι.

Και όσο αναφορά για όταν το ανακοίνωσα ότι φεύγω τα συναισθήματα τους ήταν ανάμεικτα. Η μητέρα μου χάρηκε το είδα στα μάτια της, εκείνη τη φλόγα που έχουν οι μάνες όταν βλέπουν το παιδί τους να ανοίγει φτερά. Πιστεύει σε εμένα, το έχει πει ξανά και ξανά. Και όμως, πίσω από τη χαρά της, κρυβόταν μια σκιά από εκείνη τη σιωπηλή, σπαρακτική θλίψη που μόνο οι μητέρες ξέρουν να κρύβουν. Σαν κλασική μητέρα, δεν θα της είναι εύκολο ο αποχωρισμός, όσο κι αν προσπαθεί να το κάνει να φαίνεται.

Ο Στέφανος... ο αδερφός μου. Πάνω- κάτω το ήξερε. Το είχε διαισθανθεί, αλλά ποτέ δεν πίστευε πως θα πάρω πράγματι την απόφαση. Τον βλέπω, προσπαθεί να είναι χαρούμενος για μένα. Ίσως είναι κατά βάθος. Μα δεν του είναι εύκολο. Κι ίσως όχι μόνο γιατί φεύγω. Περισσότερο γιατί ξέρει με ποιον πάω να ζήσω. Ο πατέρας μας, λέξη φορτισμένη, πρόσωπο που ακόμη τον πληγώνει. Δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται.

Η Ελένη... εκείνη με τρόμαζε πιο πολύ. Ήταν η πρώτη που φοβόμουν να το πω. Με ξέρει όσο λίγοι. Χαιρόταν πάντα με τη χαρά μου, κι όταν πονούσα, πονούσε διπλά. Όταν της το είπα, λύγισε. Λυγίσαμε και οι δύο. Κλαίγαμε αγκαλιασμένες, σαν παιδιά. Όμως δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια. Ξέρουμε και οι δυο πως ό,τι κι αν φέρει η απόσταση, δεν θα ξεχάσει ποτέ η μία την άλλη. Θα βρίσκομαι εδώ, στις γιορτές, στις στιγμές που αξίζουν. Γιατί η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν γνωρίζει σύνορα.

Κι ύστερα... είναι ο Άρης. Σε αυτόν δεν το είπα ακόμα. Για την ακρίβεια, τώρα πηγαίνω στο σπίτι του για να του το ανακοινώσω. Ξέρω, ήταν βλακεία μου. Άφησα τελευταία τη στιγμή που ίσως έπρεπε να είναι από τις πρώτες. Ίσως γιατί φοβάμαι. Ίσως γιατί δεν ξέρω πώς θα αντιδράσει. Ίσως γιατί όταν κάτι αρχίζει να τελειώνει, η καρδιά προσπαθεί να το καθυστερήσει όσο μπορεί...