Η Ελένη με περίμενε κάτω από το σπίτι, καθώς εγώ ολοκλήρωνα τον τελευταίο κύκλο στα μαλλιά μου. Το μακρύ, άσπρο φόρεμα με το βαθύ σκίσιμο και τα κορδόνια που τόνιζαν τις καμπύλες μου, παρέπεμπε σε θεατρική εμφάνιση. Τα λευκά, κορδονάτα τακούνια ανέδειχναν τη λεπτή μου σιλουέτα και τα χρυσά κοσμήματα έπαιζαν στο φως, ενώ το μακιγιάζ ισορροπούσε ανάμεσα στην τρυφερότητα και στο άγγιγμα του μυστηρίου.
Πήρα την τσάντα μου, έλεγξα το λιπγκλός μου και τα κλειδιά μου κι έκανα τη σκάλα κατεβαίνοντας με κάθε βήμα να αποπνέει αυτοπεποίθηση. Ο Στέφανος καθόταν σαν άγρυπνος θεατής στο σαλόνι.
«Για πού το 'βαλες εσύ;» με διέκοψε.
«Έξω!» απάντησα άκομψα, ξαναφιλώντας τα χείλη μου με το λιπγκλός.
«Μωρέ έξω το κατάλαβα, αλλά που έξω;» επέμεινε.
«Όχου, μην αρχίζεις, ρε Στέφανε! Για ποτό με την Ελένη. Γεια!» και έκλεισα την πόρτα πριν προλάβει να με σταματήσει.
Η Ελένη σκούπισε το βλέμμα της με θαυμασμό καθώς με αγκάλιασε.
«Νατασσάκι μου!» είπε, χαμογελώντας.
«Λες να τους πειράξει που βγήκαμε χωρίς τα παιδιά;» τη ρώτησα.
«Δεν νομίζω... κι αν τους πειράξει, απόψε είναι girls' night!» μου αποκρίθηκε κλείνοντάς μου επιδεικτικά το μάτι.
Ένας τύπος με το αυτοκίνητο μας προσπέρασε και μας φώναξε:
«Κοριτσάρες, να σας πετάξω κάπου;»
«Άσε μας, ρε μπάρμπα!» είπε η Ελένη, και σκάσαμε στα γέλια.
Στο κλαμπ, ο πορτιέρης μας κοίταξε και μας άφησε... δεν ρώτησε τίποτα. Φτάσαμε και καθίσαμε στο μπαρ.
«Μια βότκα λεμόνι!» είπα δυνατά στον μπάρμαν, κι εκείνος μου έγνεψε.
«Ένα τζιν εγώ.» συμπλήρωσε η Ελένη.
Χορεύαμε, γελούσαμε, κι εκείνη έψαχνε το κινητό της, τυχαία με τον Κώστα. Αναρωτιόμουν αν ο δικός μου θα μου στέλνει, και μόλις το σκέφτηκα, ήρθε μήνυμα από τον Άρη:
Κατά φωνή.
Χίλια χρόνια θα ζήσει.
Μωρέ να ζήσει να έχουν οι αναγνώστριες να βλέπουν.
"Πρόσεχε, έχω μάτια παντού, να προσεχείς!"
Άρης.
Χαμογέλασα και έγραψα:
"Χμμ να ανησυχώ;"
Νατάσσα.
Έκανα νόημα στην Ελένη ότι πάω στην τουαλέτα και πέρασα μέσα από το πλήθος. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, και φρέσκαρα το μακιγιάζ μου.
ESTÁS LEYENDO
I'm in love with you
Chick-LitΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
