I'm in love with you

Last August |10

Καθόμουν στο δωμάτιό μου, με φόντο το φως της οθόνης και τη συντροφιά μιας σειράς που έπαιζε μηχανικά μπροστά μου. Όμως το μυαλό μου περιπλανιόταν. Άνοιξα το κινητό και κάλεσα την Ελένη ως συνήθως.

«Έλα Νατασσάκη,» μου απάντησε με τον γνώριμο, παιχνιδιάρικο τόνο της.

«Έλα, θέλεις να περάσεις από εδώ;»

«Ναι αμέ σε πέντε είμαι εκεί.»

Εκείνη δεν άργησε να φανεί, γεμάτη θετική διάθεση μου χαμογέλασε και περάσαμε προς το δωμάτιο.

«Έλα, κάθισε,» της είπα δείχνοντας προς το κρεβάτι.

Καθίσαμε αντικριστά, χαλαρές. Αρχίσαμε να λέμε τα νέα μας, σχολιάζαμε τα πάντα και τίποτα, μέχρι που, φυσικά, έριξε την ατάκα της.

«Πρέπει να πούμε τι συνέβη εκείνο το βράδυ γιατί μάλλον δεν μου τα 'χεις πει όλα, Νατασσάκη...»Νατασσάκη...» με κοίταξε με βλέμμα που μόνο εκείνη ξέρει να ρίχνει πονηρό, αλλά γεμάτο νόημα.

«Τι; Τίποτα,» απάντησα, προσπαθώντας να κρατηθώ ψύχραιμη

«Τελείωνε, αφού σε έφερε εκείνο το βράδυ.»

«Ήμουν κάπως ντάουν και με πήγε βόλτα με την μηχανή. Με πήγε σε ένα κτήριο με graffiti.» άρχισα να της εξηγώ

«Το έχουν πει πολλοί ότι κάνει πολύ ωραία graffiti...παρακάτω;» ρώτησε, γερνώντας λίγο μπροστά

«Τι παρακάτω; Αυτό μετά με πήρες και του είπα αν μπορεί να με πετάξει... Α, και μια φορά είχαμε πάει βόλτα σε κάτι βράχια, στο κάμπινγκ τότε.»

Η Ελένη πετάχτηκε σαν ελατήριο.

«ΤΙ; ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΧΑΖΗ?» είπε σχεδόν φωνάζοντας.

Γέλασα.

«Δεν έτυχε να στο πω. Αφού ήμασταν με τα παιδιά... πως να στο έλεγα;»

«Εσύ με τον Κώστα;».

Χαμογέλασε ελαφρά.

«Μιλάμε καθημερινά. Είναι τόσο γλυκός... Αλλά προς το παρών δεν έχουμε κάτι σίγουρο. Θα δείξει.»

«Χαίρομαι για σένα.»είπα χαμογελώντας.

«Ανυπομονώ για αύριο!» είπε μετά, αλλάζοντας ξανά διάθεση, όλο ενθουσιασμό.

Αύριο... οι τελευταίες μας διακοπές με την παρέα πριν ξεκινήσει το σχολείο. Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο γρήγορα πέρασε αυτό το καλοκαίρι. Αύγουστος ήδη. Αύριο το πρωί θα φεύγαμε για το εξοχικό του Πάνου.