[...]
«Και αφού διαβάσαμε αυτό το όμορφο κείμενο, παιδιά, θέλω τώρα την προσοχή σας γιατί θα σας αναθέσω μια εργασία πάνω σε αυτό!» ακούστηκε η φωνή της καθηγήτριας, τραβώντας με από τον αφηρημένο μου μουτζούρωμα στις σελίδες του βιβλίου μου. Ίσιωσα στην καρέκλα μου και σήκωσα το βλέμμα με προσήλωση όσο μπορούσα δηλαδή.
«Θα ήθελα λοιπόν να φτιάξετε μια ομαδική εργασία. Ένα μικρό πρότζεκτ με θέμα τον Βαν Γκογκ», συνέχισε με εκείνο το υπερβολικά ενθουσιώδες της ύφος, λες και θα μας έβαζε να πάμε εκδρομή στο Άμστερνταμ.
Μόλις άκουσα τη λέξη ομαδική, γύρισα το βλέμμα μου ασυναίσθητα στην Ελένη.
«Ωραία, σπίτι σου η σπίτι μου;» ψυθίρισε η Ελένη, υποθέτοντας, όπως κι εγώ, πως θα δουλέψουμε μαζί.
«Επίσης, να ξέρετε πως δεν θα επιλέξετε εσείς τις ομάδες σας», είπε απότομα η καθηγήτρια, διαψεύδοντας κάθε ελπίδα μας. «Θα σας χωρίσω εγώ σε δυάδες.»
«Αλήθεια τώρα;» μουρμούρισα στην Ελένη με μια απογοήτευση που δεν μπορούσα να κρύψω
«Λοιπόν, είναι σχετικά εύκολο. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πληροφορίες και από το κείμενο, οπότε περιμένω να μου παραδώσετε κάτι πραγματικά καλό», κατέληξε, και άρχισε να κοιτάζει τις σημειώσεις της.
Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ιδέα τι να γράψω. Δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για ζωγράφους και τέχνη, και το γεγονός ότι δεν θα συνεργαζόμουν με την Ελένη με έκανε να αισθάνομαι ακόμα πιο χαμένη. Και αυτό με τις δυάδες... να μας χωρίσει εκείνη λέει, λες και είμαστε παιδάκια δημοτικού.
«Λοιπόν, ξεκινάω. Ελένη, θα πας με την Αγγελική...»
Η Ελένη στριφογύρισε τα μάτια της και με κοίταξε απογοητευμένη.
«Νατάσσα...», άρχισε να λέει η καθηγήτρια, κοιτάζοντας γύρω της λίγο σκεφτική. «Εσύ θα πας με τον Πάνο.»
Ο Πάνος, που καθόταν αμέριμνος στο πίσω θρανίο, δεν είχε ιδέα για το τι γινόταν. Όταν τον κοίταξα, μου χαμογέλασε πλατιά. Αναστέναξα ανακουφισμένη, τουλάχιστον ήμουν με κάποιον που ένιωθα άνετα. Χειρότερα θα ήταν να με βάλει με κάποιον άγνωστο.
Η καθηγήτρια συνέχισε να μοιράζει τις υπόλοιπες ομάδες, κι εγώ άφησα το μυαλό μου να πλανηθεί λίγο μέχρι που ήχησε το κουδούνι για διάλειμμα.
«Με την Αγγελική;» γκρίνιαξε η Ελένη όταν βγήκαμε στην αυλή. «Δεν είναι κακή, αλλά δεν την ξέρω καλά. Δεν ξέρω καν αν θα μπορούμε να συνεργαστούμε.»
STAI LEGGENDO
I'm in love with you
Storie d'amoreΚαθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σ...
