SİYAH SATIR (+18)

HAYAL KIRIKLIĞI

Herkesin kendine sığdırdığı hayalleri vardır.

Bir de kendisine sığmayan hayalleri vardır. Öyle uç bir noktadır ki bu ne ilerisi vardır ne gerisi.

Ne bir adım ileri,ne bir adım geri aynı yerde olmak,aynı yerden gidememek işte tam olarak buydu.

Hem geriye gidememek,hemde ileriye.

Geriye gidersem yaşadığım şeylerden pişmanlık duyardım. Duymalı mıydım? Bunları kendi isteğim ile hissettikten sonra neden pişmanlık duyayım? Kendime bu nankörlüğü gerçekten yapar mıydım?

Yapardım.

Kendime artık bu nankörlüğü yapmalıydım.

Ucu bilmeyen o yola gitmeye devam edersem eğer sonum hemen gelirdi kendi sonumu ben getirirdim. Bence getirmiştim ama belkide bir çıkışı vardı. Duygularımı şu saatten sonra işin içine katmayacaktım.

Odaya geldiğimde Aras arkamdan gelmemişti. Ben ise orada ki yatağa uzanıp olanları düşünmeye başlamıştım.

Bağıran biri vardı,sesi bütün eve dolan o kişi. Kafamı yastıktan kaldırdım ve Aras'ın bağırmalarına kulak kesildim. Ortam çok karanlıktı ve ürpermiştim. Acele ile kalkıp sesine doğru ilerlemeye başladım. Sesi aşağı kattan geliyordu. Üzerimde sadece bir tişört ve çorap vardı. Aras üzerimi değiştirmiş olmalıydı.
"Eğer sen öyle bir şey yaparsan o ev ile beraber seni yakarım duydun mu?!"
"Kapa çeneni yıllardır seni dinledim!"
Bir kaç saniye karşı tarafı dinledi.
Merdivenlerin başında bekliyordum.
"Sana artık bir şey vermek zorunda değilim yıllar boyu her şeyi benden almadın mı zaten?!"
"Artık yok elinden geleni ardına koyma!"
Ardından bir şeylerin yere düştüğünü duydum. Olduğum yerde kalmıştım.
"Sana hiçbir şey vermeyeceğim artık!"
Kendi kendine bağırdığını düşünüyordum kimse yok diye biliyorum.
"Sana hiçbir şey vermeyeceğim."
Adımları sert bir şekilde yere basarken dış kapının oraya gelmişti. Sağına döndüğünde beni gördü.
Başını yukarı kaldırdı ve derin bir nefes aldı. Bakışları yumuşadı. Merdivenleri tek tek çıkıp yanıma geldi.
Eli yüzüme kalktığın da geri çekildim.
"Sesime mi uyandın?"
O az önce ki sesi gitmişti.
Başımı aşağı yukarı salladım.
"Gel hadi."
Dedi ve beni kucağına alıp aşağıya salona götürdü.
"Terlemiştin üzerini ben çıkardım."
Yine bir şey demeden kafamı salladım.
Artık tepki veremiyordum. Vermekte istemiyordum.
Boynumu kaşımaya başlamıştım. Aşağıya indikçe sızlaması canımı yakmıştı. Aras bunu farkedince önümde diz çöktü.
"Kim yaptı onu sana?" Sesi sert çıkmıştı ama bağırmamıştı.
"Kimse ben yaptım."
Aras'ın kaşları havalanmıştı.
"Bile isteye kendi mi yaktın?"
"Evet sende kendine öyle yapmıyor musun?"
Aras ayağa kalkmıştı. Cevap vermemişti veremezdi de.
"Ben çıkıyorum sende istersen bir şeyler ye."
"Bu saatte nereye gidiyorsun?"
"Görüşmem gereken biri var. Sen tek başına korkar mısın?"
Etrafıma bakındım. Evet korkardım kocaman evdi her an bir yerden biri çıkacakmış gibi hissediyordum.
"Hayır korkmam."
Ayağa kalkıp mutfağa ilerledim. Aras'ta hiçbir şey demeden kapıdan çıkmıştı.

Kendime kahve yapıp mutfak masasında oturuyordum. Öyle yorgun öyle bitkin hissediyordum kendimi. Bilinmemezlik beni yoruyordu. İçine düştüğüm durum beni yoruyordu. Ama en çok yoran şey duygularım olmuştu.

Birinin canını almıştım ve onun karşılığında kendi canımı vermiştim. Karşılıklı bu alışveriş olmuştu. Almıştım ve vermiştim. Ödeşmiş miydik bilmiyordum ama daha verecek çok şeyim varmış gibi geliyordu bana.

Evde başka bir odanın içinde duruyordum. Kocaman bir TV'nin olduğu iki kanepeden oluşan,dinlenme odasını andıran bir yerdi. Televizyonu açmış karşıma çıkan filmi izlemeye başlamıştım. Bir süre sonra acıkmıştım hatta. Yemek yapmaya üşeniyordum. Onun yerine odadan çıkıp dış kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açar açmaz karşımda iki tane adam belirmişti.
"Buyrun efendim?"
"Siz kimsiniz?"
Onlar bana ben onlara bakıyorduk.
"Aras Bey'in hizmetindeyiz efendim?"
"Bana yemek söyler misiniz?"
İki adam şaşkınca birbirlerine bakmışlardı.
"Kötü bir şey mi söyledim?"
Birisi hafif bir şekilde tebessüm etmişti.
"Hayır efendim,tabii söyleriz ne istersiniz?"
"Bu saate açık ver vardır herhalde değil mi?"
Birisi başını aşağı yukarı sallamıştı.
"Peki o zaman pizza istesem benim için söyler misiniz ben buranın adresini bilmiyorum."
"Tabii efendim."
Teşekkür ettim ve içeri girdim.