Unpredictable Smile (CTR series #2)

chapter 12

Maddi's pov

Two. Two months had passed. Two months na ang nakalipas simula noong huli ko siyang nakita.

Araw-araw akong umaasa na magku-krus ang landas namin sa airport, pero wala.

Hindi na ako nag-abalang hanapin siya. I know where she is, but who am I in her life? Nobody.

Ganon nga lang kadali sakanyang iwanan ako, without goodbye, without any words.

Well, that's fine.

Twice a week na lang ang flight ko...  requested it to my grandfather.

I started going to bar again, doing some gigs since gawain ko naman na ‘yun since college days.

I started spending my night with girls again. Peace, yeah I called it peace.

Wala naman na siya. So what's the purpose of spending my life with nonsense things?

"Bar mamaya, Mads."

Tinanguan ko lang si Jarsha. Dito sila ni Goun dumeretso sa condo ko after flight nila.

I'm playing chess with Goun na ginawang champion play eto, ang intense niya maglaro bro.

Ako pa rin naman nananalo.

Nginisian ko si Goun na pangatlong natalo na.

"Ayaw ko na nga!" Sabi niya bago tumabi kay Jarsha na nakaupo sa sofa ko.

"May flight ka na bukas Mads, bawal makipag-sex later." Sabi ni Jarsha kaya tumawa ako nang mahina.

"Night shift ako." Sabi ko.

"Kahit na. Dumarami na ang babaeng naghahabol sa'yo." Dagdag ni Goun.

"And?" Walang gana kong tanong at humiga sa sahig.

"Paano kapag may nabunti–"

"Gago?!" Wala sa oras akong napaupo sa pagkakahiga at hinampas si Goun.

Malakas naman na tumawa ang dalawa.

"Walang sperm ang daliri ko, mga gago." Dagdag ko na mas lalo nilang ikinatawa.

Ang gagaling talaga

"Hindi ka kasi marunong magtago ng identity, ayan ang daming naghahabol sa'yo." Ani ni Jarsha.

Well, it's a fact. Simula noong nagsimula ulit ako, hindi na ako tinigilan ng mga naka-one night stand ko.

What the hell I care? Malinaw ang pagkakasabi kong isang beses lang at hindi ko sila papanindigan.

Parang bumalik lang ako sa college life ko. Fuck.

Mula sa pagkababad sa trabaho ay nahahayaan ko na iyon. Madalas na rin akong pagalitan ni Dad.

Can't blame him. Dalawang araw na nga lang pasok ko pero hindi pa ako pumapasok.

He can't blame me also.

"Anong iniisip mo?"

Bumalik ako sa katotohanan ng hampasin ako ni Jarsha.

"Sino kakainin ko mamayang gabi." I sarcastically said na ikinangiwi niya.

"I'll cook lunch." Dagdag ko bago tumayo.

Ewan ko sa dalawang 'to, ilang oras din ang byahe nila pero may naiwan pang energy. Hindi siguro napapagod 'tong mga 'to.

Kagabi ko pa gustong kumain ng adobo kaya iyon na lang ang iluluto ko.

MAGGAGABI NA nang magising ako. Pagkatapos ng lunch namin kanina ay umuwi na rin ang dalawa kaya natulog na lang ako.