Unpredictable Smile (CTR series #2)

chapter 32

Autumn's pov

I smirked as I watch him from a far suffering because of his company's bankruptcy.

Vania did a great job again. Nabalik na rin sa bank account ni Daddy ang three million. Nagdadalawang isip pa ako kung kukunin ko ang laman ng bank ng magulang ko.

They're still my parents, I didn't had the courage to talk to them about their properties.

I still respect what are the things they own.

Janio looked so old with his look simula noong nagsimulang gumuho ang kompanya niya.

Nilalakad ko pa rin ang papel sa plano kong pagbili sa mansyon nila sa government.

Hamilton is not that rich family, wala nga silang kaya kung hindi lang dahil sa mga shared ng kapwa CEO ni Janio sa kompanya nila.

Look? Tignan mo nga at parang wala na silang makain.

I'll end everything once I get the mansyon. Nandidiri na ako thinking that their surname is still on me, dala-dala ko pa rin.

Umirap ako kay Janio.

Who will believe he's in a church? Crying infront of God. Ang kapal ng mukha pagkatapos niyang agawin ang buhay ng mga magulang ko.

Places like church are not for him. Disgusting.

Nagmaneho na ako paalis doon. Hindi ako lumabas sa sasakyan ng ilang minuto rin.

My relationship with Maddi is growing well. Malapit na rin mag isang taon simula noong makilala namin ang isa't isa.

Holiday is already coming, two months left.

Tumigil ako sa flower shop to buy three bouquet of flowers. Two for my mom and dad na dadaanan ko mamaya sa cemetery, and the other one is for Maddi.

She's always the one who's doing efforts in our relationship, kaya naisipan ko ring bumawi.

I've beed bad to her kahit palagi kaming magkasama. I'm lack of efforts, hindi ko nga alam kung nararamdaman niya bang mahal ko talaga siya.

I'm trying to make her feel that she's loved by me. I hope she's feeling it.

Nagpasalamat ako sa tindera bago pumasok sa sasakyan ko ulit at nagmaneho papunta kung saan nakalibing ang magulang ko.

Katulad ng lagi kong ginagawa, tinatanggal ko ang hulig bulaklak na dala ko sa puntod nila at pinapalitan iyon ng bago.

"It's been three months, my parents." Panimula ko nang makaupo ako sa pagitan ng puntod nila.

"Hindi pa rin ako makapaniwala. Bakit niyo naman tinago sa'kin 'yun? But it's fine, at least unti-unti ko ng nakukuha ang gusto kong ipaghiganti kayo."

"I miss you both. Please, magparamdam naman kayo. Kahit matatakutin ako, kung kayo ang magpaparamdam, tatatagan ko." Ani ko.

Huminga ako nang malalim ng magsimula nanamang bumigat ang pakiramdam ko. I was still healing, pero bakit parang walang nagbabago? 'Yung sakit nung una ay ganon pa rin ang nararamdaman ko ngayon.