Unpredictable Smile (CTR series #2)

chapter 14

A/N: maikli itong chapter na 'to kasi trip ko😁😁

Maddi's pov

"Ano ba nangyari?"

Kanina ko pa siya tinatanong pero it will just end up nothing. Pinipilit kong kumain pero ayaw niya.

"Marshall..."

Again. Walang response, wala man lang hand gestures, wala.

Para siyang homeless. Gulong-gulo ang make-up niya, nagkalat sa buong mukha niya.

Kung may make-up removal lang ako...

"Stay here." Sabi ko bago kinuha ang jacket at cash ko. May store naman sa baba.

"Don't fucking leave this room." Paalala ko bago binuksan ang pinto.

Mabilis lang ang ginawa kong paglalakad at pagbili ng bulak at make up removal. Baka kung anong gawin niya sa sarili niya sa taas.

So, did she found out that fast?

Hindi pa ako nakakauwi kanina ay nalaman niya agad. Sana naman ay sapat na 'yun para iwanan niya ang lalaki.

Pagbalik ko ay ganon pa rin siya. Parang bigla siyang nawala sa sarili at lumilipad ang isip.

Bumuntong-hininga ako.

"I told you..." Mahina kong sabi bago maglagay ng liquid make up removal sa bulak na nabili ko.

Nagsimula ako sa kilay niya.

Nataranta ako nang biglang namula ang kaniyang mata at sunod-sunod na tumulo ang luha. Natigilan ako sa ginagawa ko.

"Dapat nakinig ako sa'yo..." Nahihirapan niyang sabi. I sighed.

Umupo ako sa tabi niya at hinayaan muna siyang ilabas ang sakit.

"I shouldn't let you go back to him."

Tumayo ito, akala ko ay aalis siya pero nagulat ako nang bigla ako netong yakapin mula sa long chair na kinauupuan ko.

Ang higpit ng yakap niya. She's really in pain.

Pero teka, 'yung puso ko. Bakit ang bilis ng tibok? Para bang kinakabahan na hindi ko masabi.

I thought... Day by day atang lumalala ang nararamdaman ko sakanya kahit hindi ko nakikita.

I hugged her back. Letting her cry on my shoulder. Naramdaman ko na rin ang basa dahil manipis lang naman ang suot kong shirt.

Maya-maya lang ay naririnig ko na ang mahihina niyang hikbi. Lumuwag na rin ang yakap niya sa'kin.

I just caressed her back to help her ease her pain. Kahit papano ay sana mapatahan ko 'to.

Bakit ba kasi huli na ng makilala ko siya? Hindi sana niya nararanasan 'to.

Lumayo siya sa'kin pero ayaw niyang ipakit sa'kin ang mukha niya.

Hinablot ko ang kamay niyang pasimple niyang tinatakip sa mukha niya.

"Sit" I command.

Nagmatigas pa ito kaya napilitan akong buhatin siya na ikinatili niya. Dineretso ko siya sa kwarto ko.

Dahan-dahan ko siyang pinaupo sa kama ko.

"Stay there." I said bago bumalik sa kusina at kinuha ang mga gamit.

Pagbalik ko ay naka indian sit na siya. Cute.

I took my swivel chair at hinarap sakanya dala-dala ang bulak at make-up removal.

I hold her chin up. Inipit ko sa tenga niya ang mga buhok niyang natatakpan ang mukha niya.

How can someone hurt this precious woman? Shame on him.