His Ideal Girl (COMPLETED)

CHAPTER 16

Chapter 16: Red tulips

EWAN ko kung ano ba ang pumapasok sa isip ng lalaking iyon at mukhang ako na naman ang pinag-t-tripan niya pero in fairness, parang hindi na rin ako hangin pa dahil napapansin na niya ako. Dapat ay matuwa na ako sa ginagawa niya pero wala rin.

Alam ko naman na makulit ako sa lalaking iyon but I will always remind myself that he’s no longer available. That he already has a girlfriend. I wouldn’t breaking their relationship anyway—well that depends on Azul. Hehe.

Just like his request, suot ko ulit ang manang style ni Maria Clara— I mean outfit ni Isabella. Loose pants na itim naman ang kulay at white blouse.

Paglabas ko mula sa villa namin ay nandoon na si Azul at nanlaki pa ang mga mata ko sa nakita. Seryoso nga siya!

Walang ekspresyon ang mukha niya at hawak-hawak niya lamang ang isang punpon ng bulaklak na hiniling ko nang araw na iyon. Na mas bet ko ang red tulips at ngayon ay nasa mga kamay na niya. Mabagal akong naglakad patungo sa direksyon niya at napatitig sa mga bulaklak.

“Totoo nga talagang gagawin mo akong kabit,” nakaismid na saad ko at tumaas lang ang sulok ng mga labi niya. Nang dahan-dahan niya ring itinaas ang bulaklak at inilapit sa akin ay pakiramdam ko, lahat ng dugo sa katawan ko ay umakyat sa aking ulo at nagkalat sa buong mukha ko, kung kaya’t ramdam na ramdam ko ang init nito.

Lumubo ang pisngi ko at tinanggap ko na lamang ang tulips na may ngiti na sa labi. Ang lakas nang pintig ng puso ko. Parang hihimatayin pa ako.

“Masaya ka na?” tanong niya at hindi malamig ang boses niya.

“Para saan ba ito, Azul?” I asked him.

“Para sa ’yo. Hindi pa ba obvious?” kunot-noong tanong niya.

“Pero bakit mo ba ako binibigyan nito, ha?” nagtatakang tanong ko pa rin. Sa mga oras na iyon ay nagbibiro lang naman ako sa suggestion ko, pero kasi mas bet ko nga ang red tulips kaysa sa sunflower na madalas niyang ibinibigay kay Isabella.

And besides, hindi ba magagalit or magseselos ang girlfriend niya kapag malaman nito na may babae siyang binibigyan ng bulaklak?

“Gusto mo ’yan, ’di ba?” Tumango ako bilang tugon. Tumikhim siya at naglahad ng kamay. “Tara na, aalis na tayo.” Ilang segundo kong tinitigan ang malaking palad niya. Inabot ko naman iyon at sakop na sakop na ito ng mainit niyang kamay.

“Kininilig ampúta,” mahinang sambit ko na mukhang narinig pa niya.

“Ano kamo, Eljehanni?” bitter na tanong niya. Nag-peace sign ako sa kanya at ngumiti. Napanguso naman ako nang mahina niyang pinitik ang noo ko.

“By the way, saan natin matatagpuan ang bagong may-ari ng lupain na iyon?” tanong ko. Binuksan niya ang pintuan sa passenger’s seat at inalalayan ako nitong makapasok. Iningatan ko ang tulips baka may mabali ito.

“May factory sila ng de-lata. Hindi lang puro plastic bag ang itinatapon nila.”

“Nakita mo na? Dumaan tayo roon. Gusto kong makita,” suggestion ko na inilingan niya.

“Nagpadala na ng mga tauhan doon ang Papa mo para linisin ang mga kalat na iyon.”

“Paano?” kunot-noong tanong ko.

“Sila na ang bahala,” sagot niya lamang at maingat niyang isinara ang pinto saka siya umikot sa driver’s seat.

“Sa Manila tayo pupunta, Azul?”

“Oo,” maikling sagot niya. Napatango ako at binigyan ko na lamang nang atensyon ang bulaklak na nasa lap ko.

“Hindi ka ba hahanapin ni Isabella?” mayamaya ay tanong ko nang nasa kalagitnaan na rin kami nang biyahe.