Your Unconditional love

CHAPTER 1

CHAPTER 1

~THIRD PERSON POV~
Clarrise didn't get a perfecr score in her Math Test. Sa sobrang disappointed nito sa sarili niya, halos maiyak na siya. Alam niyang pagagalitan na naman ito ng mga magulang niya.

"One mistake! Clarisse! Napaka b*bo mo naman para hindi ma perfect to' isa nalang oh" galit na galit na saad ng kanyang ina.

"M-mom sa buong classe naman po ako yung pinaka mataas" umiiyak na saad ni Clarisse, nagulat nalamang ito ng bigla siyang sampalin ng kanyang ama.

"Sumasagot ka sa Mommy mo!" Sigaw nito sabay duro sa mukha niya.

Agad na dumating sila Clarissa at Clara, dumiretso si Clarissa, sa kapatid na si Clarisse, upang yakapin ito.

"Mom! Bakit ninyo na naman pinapagalitan si Clarisse" pagtatanggol ng ate nito.

"Get out of there Clarissa! , baka madamay kapa sa kab*bohan ng kapatid mo!" Sigaw ni Donya.Maddison.

"Mom! Plss stop na!" Sigaw ni Clarissa, sa ina.

"Rigor! Ihanda mo yung sasakyan" saad ni Don. Alonzo.

"Dad! Bakit hinahanda mo yung sasakyan?" Kinakabahang saad ni Clarissa.

"Dadalhin ko siya sa Lola ninyo" saad ni Don. Alonzo, nagngingiyak naman sa takot si Clarisse, sa narinig nito.

"Ate ayaw ko. Ate ayaw ko" umiiyak na bulong ni Clarisse, sa kanyang ate na si Clarissa.

"Dad wag niyo na'pong dalhin si ate Clarisse, kila Lola alam naman po natin na delekado roon" mahinhin na saad ni Clara, napatingin sa kanya ang buong niyang pamilya.

Ngayon lamang ata naging mabait si Clara, hinahayaan niya lamang kasi na saktan ng kanilang ama si Clarisse, wala itong imik at hindi kumikibo.

"No! Kailangan niyang magtanda!" Katwiran ng kanyang ina.

Agad na hinatak ni Don. Alonzo, ang anak nitong si Clarisse, sinusubukan niyang lumaban ngunit ang kanyang katawan at hindi makalaban dahil sa malalaking braso ng kanyang ama.

Kaya ayaw nila sa kanila Lola dahil ito ay gumagamit ng ipinag babawal na gamot at palagi nalang nitong sinasaktan si Clarisse, ng walang dahilan.

Pero kahit na ganon pinag sawalang bahala nalang ito ni Clarisse, at tinanggap nalang ang lahat ng sakit.

"Daddy!" Sigaw ng batang si Clarisse.

Ipinasok na ito sa loob ng sasakyan at pinag masdan niya si Clarissa, na umiiyak samantalang si Clara naman ay tahimik lang na pinagmamasdan si Clarisse.Walang imik at tulala lang si Clarisse, ngunit patuloy parin ang pagpatak nang mga luha niya at nakayakap padin siya sa kanyang mga tuhod.

Iniisip na lamang niya kung ano ang kahihinatnan niya pag dating sa kanilang Lola na may sayad sa utak na alala na niya naman yung mga panahong nandoon pa siya halos walang katapusang pasakit ang naramdaman niya sa kamay ng kanyang Lola wala manlang ni-isa ang tumulong sakanya.

Maya maya lang ay huminto na yung sasakyan at bumaba si Alonzo, at agad na hinila si Clarisse, patungo sa bahay ng kanilang Lola kahit pinag titinginan na sila wala parin pakielam ang kanyang ama.

Walang nagawa si Clarisse, kundi umiyak at mag makaawa sa ama niya na i-uwi na siya sa kanilang bahay dahil ayaw niya roon sa bahay ng Lola nila.

Pagdating sa bahay nila agad na hinagis si Clarisse, papasok sa bahay ng kanyang Lola at isinarado ito ni Alonzo, ng malakas sinubukan ni Clarisse, na buksan ang pinto kaso nakasarado na ito.

"Daddy!" Sigaw nito.

"Ano ba hindi kaba titigil!" Sigaw sakanya ng kanyang Lola na si Carolina.

"Daddy!" Sigaw niya muli.

"Tumigil kana nga!" Sigaw muli ni Carolina.

"Ayoko napo dito Daddy iuuwi niyo napo ako!" Padabog niyang hinahampas ang pinto.

"Ayaw mong tumigil ah" umalis si Carolina, habang naiwan si Clarisse, na patuloy binubuksan yung pinto.

"Daddy!, Daddy!, Daddy!," umiiyak na sigaw niya.

Binuhusan ni Carolina, si Clarisse, ng tubig galing sa cr na ikinabagsak niya sa sahig habang patuloy parin sa pag iyak basang basa ang buong kasuotan niya. Tanging hikbi nalang ang naririnig sakanya.

"Isa pang marinig ko 'yang iyak mo malilintikan ka sa akin" sabay duro sakanya.

"Hays makaalis na nga stress na nga ako dumagdag pang palamunin!" Sigaw niya sabay pasok sa loob ng kwarto nito.

Mahinang napa-iyak si Clarisse, napayuko nalang siya habang patuloy parin ang pag patak ng mga luha niya.

"H-hello ok kalang?" Agad na napatingin si Clarisse, sa batang babaeng nag salita.

Unti unti itong lumapit sakanya agad naman na pinunasan ni Clarisse, ang kanyang mga luha at napatingin sa Bata na sa tingin niya ay kasing edaran niya.

"Gusto kong umuwi" umiiyak na saad ni Clarisse.

"Ako rin" saad naman ng batang babae.

"Bakit?... " tanong ni Clarisse.

"Wala na akong pamilya kaya kinupkop ako ni Lola ang kaso nga lang nag bago na siya ng ugali simula nung namatay si Lolo" malungkot na saad ng batang babae.

"Bakit ganon sa akin si Lola?" Tanong niya sa bata.

"Hayaan mo nalang si Lola pati rin ako sinasaktan nadin niya e'" natigilan nalang si Clarisse. "Btw ano pala pangalan mo?" Tanong nito.

"Clarisse.." Mabilis na sagot ni Clarisse.

"Ah ako naman si Precious" saad nito.

Inilahad ni Precious, yung kamay nito at tinulugan niyang makatayo si Clarisse.

Pumunta sila sa kwarto ni Precious, upang pahiramin siya nito ng damit na maari niyang maisuot dahil basang basa yung damit ni Clarisse, kailangan pa itong patuyuan sa labas para lang magamit ulit.

"Ok naba sayo 'yan?" Tanong ni Precious.

"Oo ayos na ito" sagot naman ni Clarisse.

Napangiti nalang si Clarisse, at yumakap siya kay Precious, masaya siya dahil nag karoon siya ng kaibigan at handang tumulong sakanya.

Simula bata palang ay wala ng kaibigan si Clarisse, walang gustong makipag kaibigan sakanya dahil sa backround ng pamilya nila.

Dahil ang akala nila ay masamang tao si Clarisse, katulad ng kanyang mga magulang kahit kasabay kumain wala rin ngunit kahit na ganon namuhay parin si Clarisse, ng patas at walang tinatapakang tao.

"Basta pag may kailangan ka lang wag kang mahihiyang lumapit sa akin hah" nakangiting saad ni Precious.

"Ok lang sayo?" Nagaalalang saad ni Clarisse.

"Oo naman" magiliw na saad ni Precious.

"Pag hindi parin nag bago si Lola promise ko sayo sabay tayong tatakas dito" nilapitan ni Clarisse si Precious, at niyakap niya ito.

PURPLEMOON💜