Piątek Trzynastego

10 grudnia

Wtorek

Chodzenie do szkoły zaczyna nareszcie dostarczać korzyści. Na długiej przerwie spotkałam Liama. Stał oparty o ścianę w dżinsach, swetrze i kowbojkach. Brakowało mu tylko kapelusza kowbojskiego i jakiejś trzciny, która wystawałaby mu z ust. Miało to swój urok, ale pierwsze, co nasunęło mi się na jego widok, to to, jak wciągnął tę dziewczynę do przymierzalni i aż zrobiło mi się gorąco.

Byłam jednak pewna, że Liam mnie teraz nienawidzi, więc przynajmniejnie musiałam się martwić, że będę musiała mu patrzeć prosto w oczy.

– Hiya! Julia!

Nie zdążyłam go jeszcze wyminąć, gdy mnie zawołał. Odwróciłam się w jego stronę, wskazując na siebie.

– Do mnie mówisz? – zapytałam zdziwiona.

Liam się roześmiał, jakbym była przekomiczna i wsunął telefon do kieszeni spodni.

– Co słychać?

Zamrugałam niepewnie.

– Ja... dlaczego ze mną rozmawiasz?

Teraz to Liam wyglądał na zbitego z tropu.

– Bo ja się z tobą przyjaźnię, yeah?

Nie wiedziałam, co się dzieje. Przecież Honorata mu podobno o mnie nagadała... Może jej nie uwierzył...?

– Liam... rozmawiałeś z Honoratą? Taką wysoką brunetką?

– Brunetke?

– Taka wysoka dziewczyna, brązowe włosy, brown hair. Rozmawiałeś z nią?

Twarz Liama się zmieniła. Wolno pokiwał głową, a potem się do mnie nachylił.

– Tak. Ona nie mówiła o tobie dobre rzeczy.

– I nie uwierzyłeś jej? – zapytałam cicho z ustami przy jego policzku.

Liam spojrzał mi w oczy, był tak blisko, że mogłam policzyć jego rzęsy.

– Nie – wyszeptał.

Moje serce zrobiło salto w tył, ale mój mózg uznał, że czas mnie zasabotować i nagle przypomniało mi się jak rzucił tę bezimienną dziewczynę na ścianę i zaczął całować. Odskoczyłam od niego i zaśmiałam się piskliwie.

– To dobrze. Dziękuję!

Liam się uśmiechnął i wolno wyprostował. Dalej patrzył na mnie tak, jakbym go naprawdę bawiła i dotarło do mnie, że źle go oceniłam. Nie był wcale czarującym dżentelmenem z południa... no może to też, ale przede wszystkim... był seksy.

– Ile kończysz?

– Słucham?

– Ile lekcji kończysz?

– Och! Mam jeszcze trzy lekcje.

Uśmiechnął się tak szeroko, że mogłam znowu podziwiać te jego cudowne dołeczki.

– I ja. Wypijesz ze mną kawę po szkoła?

Przed oczami ponownie stanęła mi scena ze sklepu. Tym razem jednak, widziałam to wyraźnie, dziewczyna, którą całował Liam miała krótkie rude włosy i odstające uszy.

Zaczerwieniłam się jeszcze bardziej na myśl, że Liam mógłby mnie pocałować. Czy on naprawdę zapraszał mnie na randkę? I czy mogłam mu odmówić?

Właściwie to musiałam.

– Idziemy dzisiaj z dziewczynami do kina – powiedziałam z przepraszającym uśmiechem.

– Kina.

Nie chciałam mu tłumaczyć, że dopiero, co pogodziłam się z Sandrą i nie zamierzałam odstępować jej na krok. Poza tym wolałabym nie zrobić nic, co znowu by ją zdenerwowało. Dlatego tylko pokiwałam głową.

– Nowy Marvel – doprecyzowałam.

Dołeczki zniknęły. Liam wzruszył ramionami.

– OK.

Zadzwonił dzwonek, a ja kolejne trzy lekcje rozmyślałam o tym, jak mogłaby wyglądać randka z Liamem.

Randka!

Nikt nigdy nie zaprosił mnie wcześniej na randkę!

Powiedziałam o tym dziewczynom, na co Sandra popukała się w głowę.

– Wiesz, że mogłaś po prostu z nim iść? Nie obraziłybyśmy się, to tylko kino.

Teraz tak mówiła, ale gdybym wybrała randkę ponad spotkanie z nią, nie dałaby mi żyć. Tego jednak, oczywiście, nie powiedziałam, bo nie jestem samobójczynią.

Wróciłam do domu obżarta popcornem i opita colą i zamierzałam iść do pokoju, ale już po przekroczeniu progu, wiedziałam kto nas odwiedził.

Kamil.

Przyjaciel Łukasza i najgorszy dzieciak na świecie. Uważa, że jest raperem, zakłada białe tank topy, nisko wiszące dżinsy i jestem pewna, że jak skończy osiemnaście lat to zrobi sobie tatuaż na twarzy. Gdy weszłam do salonu, siedział rozparty na fotelu i jak zwykle kiwał głową w takt bitu, który najwyraźniej rozbrzmiewał tylko w jego głowie. Nie wiem, co Łukasz w nim widzi.

– Yo, laska! – przywitał mnie, prężąc pierś.

Spojrzałam lekceważąco na jego bluzę. Był na niej nadruk JP.

– JP? – zapytałam. – W sensie: jeżdżę polonezem?

Łukasz parsknął śmiechem, a Kamil rzucił mi spojrzenie pełne wyższości.

– Jebać policję – powiedział, zniżając głos i wysuwając szczękę do przodu. Chyba uważał, że to takie cool i raperskie.

Jedyny rap jakiego słuchałam to Post Malone w piosence Taylor Swift, więc nie miałam dużego porównania, ale wiedziałam na pewno, że wszystko, co Kamil sobą reprezentuje bynajmniej nie ma nic wspólnego z rapem.

A już na pewno nie z byciem cool.

– No tak – mruknęłam. – Oczywiście, wstrętna policja. Prześladują cię za noszenie plecaka na jednym ramieniu? A może chodzi o to, że nie zjadasz zieleninki z obiadku? Mama na ciebie doniesie?

Szczęka Kamila jeszcze bardziej wysunęła się do przodu. Zaczęłam się martwić, że zaraz mu wyskoczy z zawiasów i będziemy musieli dzwonić po pogotowie.

– Jesteś taka wolna – rzucił, ale widziałam, że się zaczerwienił. – Nie rozumiesz zasad ulicy.

Rodzice Kamila mieli Tesle w garażu i zabierali go na wakacje na Hawaje.

Uniosłam brwi.

– Czerwone – stój, zielone – idź, a jak nie ma świateł to: prawo, lewo, prawo i wtedy można przejść przez ulicę.

Kamil cały się naburmuszył i zwrócił do Łukasza:

– Twoja siostra jest jakaś nienormalna. Może ją adoptowali?

Łukasz stwierdził, że znaleźli mnie na śmietniku, ale go zignorowałam i zaczęłam szukać innych rozwinięć dla skrótu z bluzy Kamila. Jestem pelikanem. Jem pączki. Jestem półanalfabetą i wiele, wiele innych. W końcu Łukasz się zdenerwował i zawołał tatę. Ojciec, nie rozumiejąc mojego fantastycznego poczucia humoru, kazał mi zostawić brata w spokoju. Cóż, skoro chcą się pozbawić mojego czarującego towarzystwa, to ich sprawa.

Bo ja, tak, właśnie ja – Julia Wagner – zostałam dziś zaproszona na randkę. Co oznacza, że może nie zostanę zjedzona przez własne koty.

Chociaż to właściwie nie jest najgorszy plan na przyszłość.