Maxim (manxman)

34

Pov Maxim

Ik ging naar mijn werk. En hoe. Ik voelde me ziek. Ik was misselijk en rillerig en ik had gigantische hoofdpijn. Ik leunde stevig op het tafelblad. Ik grabbelde een flesje water uit mijn tas en zette deze neer op de tafel. Ik greep een doosje paracetamol uit mijn tas en drukte er vier uit. Ik slikte de eerste door. Op het moment dat ik de tweede wilde innemen, ging de deur open. Lemans. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog toen hij mij zag.

'Maxim,' zei hij enigszins verbaasd. 'Ik heb je gisteren tig keer gebeld, je had je helemaal niet ziek gemeld,' zei hij. 'Het spijt me, het ging echt niet goed,' verontschuldigde ik mezelf. Het voelde slecht om tegen hem te liegen, maar ik kon niet anders. Daarnaast zou hij me toch niet geloven. Ik wilde niet eens dat hij me zou geloven. Als hij wist dat ik drugs gebruikte, zou hij me direct ontslaan. Of hij zou me op zijn minst een preek geven. Lemans mompelde iets wat ik niet kon verstaan. In de tussentijd nam ik een tweede paracetamol in.

‘Ik heb het idee dat het nu niet heel veel beter gaat,’ zei Lemans vervolgens. Ik keek hem aan. ‘Ik ook niet,’ mompelde ik. Ik nam de derde paracetamol in mijn hand. Ik nam hem in met weer een slok water. Lemans verplaatste zijn blik naar de paracetamol die nog op de tafel lag. ‘Hoeveel had je er al ingenomen voordat ik hier kwam?’ wilde hij weten. ‘Eén,’ vertelde ik hem. Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Je bent jezelf een overdosis aan het geven,’ zei hij. ‘Je weet zelf ook dondersgoed dat je er maar twee per keer in kan nemen en je zit nu al aan drie. Wat was je plan? De hele strip doorslikken om jezelf vanbinnen kapot te maken? Ik sta het niet toe dat je jezelf hier van kant maakt, Maxim.’

Hij stond met twee passen naast me en griste het doosje en de losse paracetamol van de tafel af. ‘Kom mee,’ zei hij en hij liep de ruimte al uit. Twijfelend stond ik op en liep ik achter hem aan. Ik hoopte dat de paracetamol snel zijn werking zou hebben. Natuurlijk wist ik van het maximum, maar één of twee meer zou echt niet leiden tot zelfmoord. Daarnaast had de drugs die ik nam een even grote kans om interne schade aan te richten. Misschien zelfs wel meer. Ik wilde de ontwenningsverschijnselen niet voelen.

We gingen het kantoor van dokter Lemans binnen. ‘Ga zitten,’ hij gebaarde naar de stoel bij het bureau. Zelf nam hij plaats op de stoel aan de andere kant van het bureau. ‘De volgende keer wil ik dat je het me laat weten als je je zo ziek voelt.’ Hij keek me doordringend aan. Ik knikte. ‘Daarnaast kan ik op deze manier echt niet van je verwachten dat je in deze staat gaat werken. Je bent er te slecht aan toe,’ hij bleef even stil voordat hij verder ging.

‘Ik wil dat je zo naar huis gaat en daar goed de tijd noemt om helemaal uit te zieken en pas daarna wil ik je hier weer over de vloer hebben. Ik heb er niks aan als je hier nog ziek weer begint en vervolgens weer een aantal dagen afwezig bent, omdat je er weer te ziek voor bent. Op deze manier blijf je ziek. Ik wil dat je me elke dag een update geeft over hoe het gaat en dan zien we daarna weer verder. Je bent ontzettend belangrijk in het lab en ik wil niet dat je gedwongen moet stoppen met dit werk, omdat je constant ziek bent.’ Ik slikte bij zijn woorden. ‘Lukt het je om alleen naar huis te gaan?’ Vroeg hij me. Ik knikte en stond op. Hij wilde iets zeggen, maar ik stak mijn hand al op. ‘Ik ben hier ook naartoe gekomen,’ zei ik. Hij knikte toegeeflijk. ‘Oké dan. Stuur me een bericht als je thuis bent.’

Het bericht was nooit naar hem verzonden. Ik weet niet hoe ik thuis was gekomen, maar op de een of andere manier was het gelukt. In een korte tijd had ik een grote hoeveelheid drank naar binnen gegoten. Een veel te grote hoeveelheid. Ik was behoorlijk aangeschoten toen Samuël me plotseling belde. ‘Ik heb nieuw spul, over tien minuten sta ik bij je huis,’ zei hij waarna hij direct ophing.

Precies tien minuten later ging de deurbel. Ik weet niet waarom, maar ik liet hem mijn huis binnen. Hij glimlachte zo breed naar me, alsof het leek dat hij mijn beste vriend was en hij het beste met me voor had. Jammer genoeg was de werkelijkheid totaal het tegenovergestelde.