Maxim (manxman)

33

Pov Maxim

Ik besloot een wandeling te gaan maken in het bos. Ik had me ook voor de dinsdag ziekgemeld. Ik had continu een draaiend gevoel in mijn hoofd en merkte dat mijn lichaam er echt moeite mee had om de drugs af te breken. Frisse lucht zou me vast goeddoen. Gisteren had Samuël me nog wel instructies doorgestuurd, maar ik had de berichten niet geopend. Hij had kunnen weten dat die drugs me ziek zouden maken. Hij had het zelf gedaan.

Ik begon aan de wandeling en ademde de frisse lucht diep in. Het maakte mijn hoofd helderder en het was een zeer welkom gevoel. Ik bleef staan bij een houten bruggetje die over een brede vijver ging. Ik steunde met mijn ellebogen op de reling en keek naar het water. Verschillende soorten insecten krioelden boven en in het water. Ik hoorde mensen naderen, maar schonk er niet zoveel aandacht aan. Er kwamen hier wel vaker mensen. Het was een mooie route en wandelaars liepen hem maar al te graag. Ik ook. De wandelaars stopten naast me. Ik keek op en zag twee mannen staan. Allebei waren ze in het zwart gekleed. Ze keken me nors aan. Een ongemakkelijk gevoel bekroop me. Wat als dit geen wandelaars waren?

Op het moment dat ik aanstalten maakte om verder te lopen, greep een van de mannen me vast bij mijn arm. ‘Jij gaat nergens heen,’ zei hij dreigend. Ze kwamen elk aan een andere kant van me staan. Plotseling greep één van de mannen me vast bij mijn middel en duwde hij me hard tegen de reling van het bruggetje aan. Mijn buik drukte precies tegen de houten balk aan.

Mijn benen werden vastgepakt en omhoog getrokken. ‘Hé, laat me los!’ Riep ik verschrikt. Ze negeerden me. Ze hielden me nu horizontaal en ik was met mijn gezicht naar het water gericht. De mannen duwden mijn benen nu verder omhoog en lieten me los, waardoor ik viel en in de vijver terecht kwam. Hoestend kwam ik weer boven water. De mannen sprongen ook het water in. Ik zwom naar de kant, maar werd halverwege al tegengehouden.

Mijn hoofd werd stevig vastgegrepen met twee handen. Nog twee andere handen duwden op de bovenkant van mijn hoofd. Ze duwden me onder water. Het water was ijskoud en mijn kleding was doorweekt. Ik probeerde weer boven water te komen, maar ze hielden me kopje onder. Ik wilde bij ze wegzwemmen, maar ze hadden me te stevig vast met zijn tweeën. Ik kon geen kant op. Ik raakte in paniek toen mijn lucht opraakte. Ze hadden me al lange tijd onder water gehouden.

Ik spartelde met mijn benen en probeerde hun handen nogmaals los te krijgen. Ze lieten mijn hoofd los en ik zwom naar boven. Ik hoestte het water uit mijn luchtpijp en longen en snakte naar adem. Lucht stroomde mijn longen in en ik zuchtte van opluchting. Ik was nog niet helemaal op adem gekomen toen ze mijn hoofd weer grepen. Ik verzette me hevig. Het had allemaal geen zin gehad, want weer werd ik naar beneden geduwd. Ik had mijn ogen open gehouden en keek om me heen, terwijl ik los probeerde te komen. Het water was troebel en er dreef veel plastic in. Mijn zicht was wazig en ik hoorde een zoemend geluid.

Voor de tweede keer lieten ze me weer boven komen. Deze keer gaven ze me veel minder tijd om op adem te komen dan de eerste keer. Ik wilde protesteren, maar ze gaven me de kans er niet voor. Ik had ze willen smeken om me te laten gaan. Ik was machteloos, maar vooral bang. Het zoemende geluid veranderde in een hoge piep. Ik hoorde hoe de twee mannen lachten en grappen maakten. Het leek uit de verte te komen, maar ze stonden bij mij. Zouden ze me vermoorden? Zouden ze me vermoorden, omdat ik niet had gedaan wat Samuël had gevraagd. Hij had me gedwongen. Maar ik had niks gedaan. Hij zou vast kwaad op me zijn geworden en deze mannen me laten vermoorden. Ik was waardeloos, precies wat Samuël tegen me had gezegd.

Ik spartelde allang niet meer tegen. Het hielp niks. Het kostte alleen maar heel veel energie. Ik kon de energie beter gebruiken om warm te blijven, al zou dat niets uitmaken. Vlekken verschenen voor mijn ogen en ik kreeg geen lucht meer. Mijn eigen luchtvoorraad was zo goed als op. Lang zou ik het niet meer kunnen volhouden.