Maxim (manxman)

30

Pov Maxim

'Oh Maxim toch,' was het eerst wat ik hoorde toen ik mijn ogen open deed. Ik was niet meer bij Oscar, of in mijn eigen huis. Ik lag in een witte, onberispelijke ziekenhuiskamer. Ik keek mijn moeder aan en probeerde te glimlachen. Ik was misselijk en voelde me echt beroerd. Gelukkig kwam er vrijwel direct een verpleegster de kamer binnen. 'Hoe voel je je?' Vroeg ze me. 'Beroerd, vooral erg misselijk,' gaf ik aan. Ze knikte en pakte een raarvormige bak. Ze hing het naast me aan het bed. 'Voor als je moet overgeven,' verduidelijkte ze me. Ik knikte enkel kort.

'Heb je nog ergens behoefte aan?' Werd me gevraagd. Een zeurend gevoel in mijn blaas liet me weten dat ik toch echt snel naar de wc moest. 'Ik moet naar de wc,' mompelde ik. De verpleegster knikte en hielp me overeind komen. Het voelde alsof mijn hoofd elk moment open kon barsten, zo veel pijn deed het.

Samuël had me veel pijn gedaan. Zowel fysiek als mentaal. Mijn hoofd deed pijn van de klap en de kater. Maar ook de verkrachting zelf had pijn gedaan. Het zorgde ervoor dat zitten pijn deed, maar vooral lopen was een marteling. Samuël had me beschadigd van binnen en van buiten. Ik hield van hem. Ik vertrouwde hem. Ik zag een toekomst in ons tweeën. Die toekomst was verwoest. Het was een harde klap geweest voor mijn hart. Alsof hij er een mes in had gestoken. Hij had me lichamelijk pijn gedaan, maar hij brak mijn hart erbij. En dat deed misschien wel het meeste pijn. Ik hield zo veel van hem. Het deed zo veel zeer om te beseffen dat dat helemaal niet wederzijds was. Waarom had hij dit gedaan? Waarom had hij me dit ooit aan moeten doen?

Mijn moeder keek me bezorgd aan, terwijl ik mee strompelde met de verpleegster om naar het toilet te gaan. Ik voelde me klein. Ik voelde me gekleineerd. Ik sloeg mijn ogen neer en stapte de kleine ruimte binnen. 'Gaat het je zelf lukken?' Vroeg de verpleegster me. Ik knikte. 'Zeg het maar als je hulp nodig hebt,' zei ze voor ze de deur achter me sloot.

Ik sleepte mezelf naar de witte toiletpot en ging er voorzichtig op zitten. Alles deed pijn. Ik deed wat ik doen moest en kwam daarna met de grootste moeite weer overeind. Ik spoelde de toilet door en op hetzelfde moment draaide mijn maag zich om. Ik boog nog net op tijd voorover en zag hoe mijn maaginhoud de toilet in vloog en weggespoeld werd door het water.

Ik waste mijn handen en spoelde mijn mond schoon. Wat voelde ik me ziek. Ik opende de deur en schuifelde terug naar het bed. Ik begon me alleen maar slechter te voelen en verlangde er sterk naar om te kunnen liggen. Dan zou me niks meer kunnen gebeuren. De verpleegster kwam op me af om te kunnen helpen. Vlekken verschenen voor mijn ogen en ik had het gevoel ieder moment flauw te kunnen vallen. Ik was al half op het bed toen het volledig zwart werd voor mijn ogen.

Versuft opende ik mijn ogen. Ik lag goed en wel in het warme bed. Mijn moeder keek me ontzettend bezorgd aan en had tranen in haar ogen staan. Naast me stond de verpleegster vergezeld door een arts. Hij zat aan me. Vol afschuw keek ik naar zijn handen die mijn arm vast hadden. Ik ging haast over mijn nek, terwijl de paniek opborrelde. Wisten ze dat ik verkracht was of alleen dat ik gedrogeerd was?

De arts keek me aan en glimlachte. 'Je bent er weer,' constateerde hij. Hoe lang zou ik buiten bewustzijn zijn geweest? De arts had mijn blik gezien moeten hebben, want hij liet mijn arm snel los. Hij was bezig geweest met het infuus. Ik wist dat het noodzakelijk was, maar ik wilde absoluut niet dat mensen aan me zaten. Ik zei niks, ik wist niet wat ik zou moeten zeggen. 'Als er iets mis is, of je hebt ergens behoefte aan, druk dan alsjeblieft op de alarmbel,' zei de arts voordat hij en de verpleegster de kamer verlieten.

Ik bleef alleen achter in de kamer met mijn moeder. Ze schuifelde mijn kant op en kwam naast het bed zitten. Ze greep mijn handen stevig vast. Ik keek haar even aan, maar sloeg al snel mijn ogen neer. 'Maxim, kijk me aan,' zei mijn moeder zacht, maar dwingend. Ik keek op en zag haar vochtige ogen. Ik wilde niet dat ze zich zo'n zorgen maakte, dat ze zo verdrietig was.