Maxim (manxman)

43

Pov Maxim

Gedachteloos bladerde ik door de tijdschriften die ik had gekregen van Latasha. We moesten een moodboard maken met afbeeldingen die je uit de tijdschriften kon knippen. Niks leek me geschikt om uit te knippen en op te plakken, dus mijn moodboard bleef blanco.

Doelloos pakte ik een ander tijdschrift die ik al drie keer eerder had geopend. Ik had totaal geen idee wat voor soort moodboard er van me verwacht werd. Het hielp ook niet echt dat het voornamelijk tijdschriften waren gericht op vrouwen. Wat moest ik in godsnaam met make-up artikelen op mijn moodboard? Een hele pagina stond vol met oogschaduw in haast alle kleuren van de regenboog. De kleuren hadden allemaal een eigen naam. Bloesemroze, kersenzoen, zomergloed en perzikzucht.

Ik sloeg de pagina om. Er verschenen advertenties voor vakanties in het buitenland. Ik besloot een foto van Parijs met in de verte de Eifeltoren uit te knippen. Er stonden veel bomen op de foto, waardoor de groene kleur er duidelijk uitsprong. Ik besloot me te richten op afbeeldingen met veel groen. Op een andere pagina vond ik een foto van een oude, groene oldtimer. Ik plakte de foto naast de Eifeltoren. In een gestaag tempo volgden de andere knipsels. Een grasveld met grazende paarden, een tennisveld, een oud, statig pand, een donkergroen pak.

Na een tijdje was het moodboard vol. Het zag er best netjes uit en het was waarschijnlijk een weergave van Sols’ realiteit. Latasha liep uiteindelijk een rondje om bij iedereen te kijken naar het gemaakte moodboard. Ze gaf bij iedereen een compliment of stelde een vraag over het moodboard. Ze stopte naast mij. ‘Mooi gebruik van kleur, Maxim,’ zei ze rustig. ‘Wat roept je moodboard bij je op?’ Vroeg ze vervolgens. Ik was niet voorbereid op de vraag en haalde mijn schouders op.

‘Rust, denk ik,’ mompelde ik wat onverschillig. Ze knikte en ik dacht dat ze door zou lopen, maar dat deed ze niet. Verdomme. Ik wilde niet nog een vraag moeten beantwoorden. Latasha was niet van plan me te sparen, niet vandaag. ‘En wat betekent rust voor jou?’ Ze bleef me recht aankijken. Iedereen om me heen viel plotseling stil. Iedereen luisterde naar mijn antwoord. Ik raakte in paniek en flapte er zomaar iets uit. Iets wat ik helemaal niet had willen zeggen, omdat het te dichtbij kwam.

‘Dat niemand aan me zit,’ hoorde ik mezelf zeggen. Dit was foute boel. Wat als iemand er over door zou vragen? Hoe moest ik me er dan in godsnaam onderuit praten? Niemand zei iets. Latasha knikte weer. ‘Dat klinkt als een belangrijke behoefte, Maxim.’ Na deze opmerking liep ze verder naar het volgende moodboard. Iedereen richtte zich weer op zichzelf, maar ik voelde me verdoofd. Alsof ik nog steeds in de spotlight stond. Ik pulkte nerveus aan een loszittend hoekje van het moodboard. Ik voelde me kwetsbaar, naakt. Alsof iedereen door me heen kon kijken en precies wist wat er gebeurd was en wat er door me heen ging.

Mijn gedachten raceten door mijn hoofd, alsof ze zich op het circuit van Zandvoort bevonden. Wat betekende rust werkelijk voor me? Dat niemand aan me zat? Dat niemand me iets opdrong? Dat niemand zei dat ik gek was als ik nee zei? Dat ik weer controle had over mijn eigen laten en doen? Ik staarde naar de groene oldtimer op het moodboard. Hoe heerlijk zou het zijn als ik daar nu in zou zitten, in mijn eentje, rijdend over een lege landweg, met niets en niemand die iets van me wilde. Alleen het ruisen van bomen. Hoe heerlijk zou dat wel niet zijn.

Helaas zag mijn realiteit er op dit moment héél anders uit. Ik zat vast in de kliniek, als een slaaf van alcohol en drugs. Gevangen in het nauwe web waarin Samuël me had meegesleurd. Ik had de behoefte om het moodboard op de pakken en van me weg te gooien. Het was een fucking leugen. Het zou nooit mijn realiteit worden. Ik zat gevangen in mijn eigen hoofd en gedachten en ik kon er niet meer uit. Samuël zou altijd bij me gedachten, was het niet fysiek dan was het wel in mijn hoofd. Hij zou er altijd zijn. Ik kon het verleden niet veranderen. Wat Samuël me had geflikt zou ik altijd bij me dragen.