Maxim (manxman)

44

Het gaat niet meer zo snel met het publiceren van de hoofdstukken, helaas. Ik weet vaak niet wat ik moet schrijven en hoe het verhaal verder zal moeten gaan. Ik beloof jullie dat ik dit verhaal af zal maken en Maxim echt niet zal vergeten. Het scheelt wellicht ook dat de volgende hoofdstukken zich niet meer in de kliniek afspelen en de setting dus helemaal anders is. Hoe dan ook, hier is het volgende hoofdstuk.

Pov Maxim

Ik werd wakker met een dubbel gevoel. Ik wilde een nieuw hoofdstuk in mijn leven beginnen. De rechtszaak was binnenkort en daarna zou ik me weer kunnen richten op het terugvinden van mijn oude ritme. Een idee popte in me op. Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik het tot uiting wilde brengen. Ik friste me op in de badkamer en kleedde me daarna haastig aan. Ik stoof de gang op en begon met mijn zoektocht naar Alesso.

Het duurde een tijdje voor ik hem gevonden had. Uiteindelijk vond ik hem, gewoon in zijn eigen kantoortje. Ik klopte zacht op de deur en duwde hem verder open. Alesso keek op van zijn beeldscherm en glimlachte warm toen hij me zag. ‘Goedemorgen, Maxim,’ begroette hij me. ‘Goedemorgen,’ antwoordde ik haastig. Hij merkte mijn haast op en trok zijn wenkbrauwen op. ‘Vertel, wat is er aan de hand?’ Hij prikte met gemak door me heen. 'Ik wil een tondeuse,' zei ik tegen hem. Alesso trok zijn wenkbrauwen voor een tweede keer op.

'Ik meen het,' probeerde ik hem te overtuigen. Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, te gevaarlijk,' zei hij. 'Een schaar dan?' Probeerde ik. Weer schudde Alesso zijn hoofd. 'Nee, ook niet.' Gefrustreerd gooide ik mijn armen in de lucht. 'Doe jij het dan voor me?' Vroeg ik hem. Alesso reageerde niet op mijn vraag. 'Maxim, ga naar de groepssessie,' zei hij na een tijdje. 'Hoezo wil je het niet voor me doen?' Herhaalde ik mezelf. Weer gaf Alesso me geen antwoord. Ik bleef hem aankijken, mijn armen hingen slap langs mijn lichaam. Waarom deed hij nou zo moeilijk? Het leek alsof hij expres geen antwoord op mijn vraag wilde geven.

‘Maxim, waarom is dit zo belangrijk voor je?’ Vroeg hij na een tijdje. Ik zuchtte en liet me zakken op de stoel tegenover zijn bureau. Zijn ogen volgden me nauwgezet. ‘Omdat… ik met een schone lei wil beginnen. Ik wil niet meer herinnert worden aan alles wat er gebeurd in. Ik wil dat alles er af gaat. Ik wil opnieuw beginnen. Vooral nu de rechtszaak zo dichtbij is. Alesso zweeg even en keek me peinzend aan. Zijn blik was niet hard, maar ook niet toegeeflijk.

‘Dus je denkt dat het afscheren van je haar je helpt om opnieuw te kunnen beginnen? Om het verleden achter je te kunnen laten?’ Vroeg hij langzaam. ‘Ja, dat is wat ik denk,’ antwoordde ik zelfverzekerd. ‘Ik wil de controle weer in eigen handen nemen, en dit is mijn eerste stap.’ Hij tikte met zijn pen tegen zijn bureau. ‘En denk je dat de mensen die je kent het ook zo zullen zien? Of de rechter? Het kan maar zo gezien worden als rebellie of opstandigheid. Het ligt er maar net aan hoe iemand het interpreteert. Snappen mensen wat je er mee probeert duidelijk te maken?’ Vroeg hij scherp. Ik was van mijn stuk gebracht.

‘Ik wil dit voor mezelf doen, niet voor anderen,’ mompelde ik zacht. Ik keek naar de vloer. Het leek alsof alles wat ik bedacht of wilde, in twijfel werd getrokken. Een stilte volgde. Alesso vouwde zijn handen samen, legde ze voor zijn mond en keek me aan met die doordringende ogen van hem. Hij zuchtte, leunde achterover en draaide zijn stoel een stukje naar het raam. De ochtendzon viel de kamer in en belichtte de stofjes in de lucht.

‘Ik begrijp je behoefte,’ zei hij eindelijk. ‘Maar ik wil niet dat je dit impulsief doet. Je weet hoe snel symbolische gebaren leeg kunnen aanvoelen als de innerlijke verandering ontbreekt. En bovendien, het gaat me niet om de tondeuse of de schaar, maar om de veiligheid. Jij weet net zo goed als ik dat een scherp object in deze setting niet zomaar kan.’ Ik voelde frustratie in me opborrelen, maar ook iets van opluchting. Hij begreep het tenminste, een beetje.