Maxim (manxman)

18

Pov Maxim

Ik was over hem heen. Althans, dat hoopte ik. Ik hoopte het met heel mijn hart. Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer. Ik wist niet wat mijn gevoelens betekenden. Mijn gevoelens ten opzichte van Viktor waren veranderd en ik wist niet wat het inhield. Het had ongetwijfeld te maken met het feit dat ik hem al dik vijf weken niet gezien of gesproken had. Ik miste hem steeds minder. Mijn gevoelens hielden me continu al voor de gek, dus nu hoopte ik dat mijn gevoelens voor Viktor toch echt verleden tijd waren. Het werd toch nooit iets tussen ons.

Viktor had me nooit gezien zoals ik hem zag. Een relatie zat er gewoon niet in, ik moest hem uit mijn hoofd, maar eigenlijk vooral mijn hart, zetten. Voorgoed. Mijn gevoelens voor Viktor moesten verdwijnen en ik kreeg het idee alsof dat nu aan het gebeuren was. Verliefd zijn op Viktor was verleden tijd. Viktor was hetero en ik homo, het was geen match. Misschien was onze vriendschap zelfs definitief over. Dan zat een toekomst er zeker niet in. Ik moest mijn energie niet meer aan Viktor verspillen, het was toch kansloos. Ik kon me beter verdiepen in andere aantrekkelijke mannen. Mannen zoals Samuël en Deon. Maar Deon was ook geen optie. Samuël had potentie.

Ik was de afgelopen weken veel omgegaan met de mannen uit mijn team. Voornamelijk Deon, Mylo, Jack en Samuël, ook wel met Meas en Odin, maar minder. Ik had zelfs met Samuël individueel afgesproken. Het klikte gewoon perfect tussen ons. Samuël was de man waar je alleen maar van kon dromen dat je vrienden met hem zou zijn. En die droom was werkelijkheid geworden. Het kon me niet eens meer iets schelen dat hij voortdurend ruzie had met Arno. Hij zou er ongetwijfeld een goede reden voor hebben, dus Arno verdiende het. Al was ik er nog steeds geen voorstander van als Samuël geweld tegen hem gebruikte, wat al een tijd niet meer was gebeurd. Ik had me voorgenomen er voor te zorgen dat Samuël Arno in elk geval niet meer fysiek zou lastigvallen.

Samuël had me vannochtend gevraagd of ik vanavond kon afspreken. Om te vieren dat het oktober was en we weer een maand hadden overleefd. Hij zocht gewoon een reden om af te spreken. Zonder reden had ik ook wel ingestemd, maar dit kon natuurlijk ook. We zouden gewoon wat drinken bij hem thuis en een filmpje kijken ofzoiets. Misschien bestelden we ook wel een pizza. Ik keek er naar uit. Samuël was ontzettend goed gezelschap en hij stouwde me continu vol met allemaal lekker Colombiaans eten.

Ik moest vanavond overwerken. Daarna zou ik direct doorgaan naar Samuël. Hij zei dat hij wel voor me zou koken. Ik keek er al naaruit. Maar eerst een lange werkdag. Er waren veel mensen afwezig en aangezien ik geen gezin of relatie had, had ik aangegeven extra te kunnen werken. Ik wilde niet dat collega’s als Holden en Ruben die wel een gezin hadden, langer door moesten werken. En dus was ik al vroeg aanwezig en kreeg ik veel opdrachten van dr. Lemans. Ik werkte stug door, en stopte enkel toen Lemans me dwong om pauze te houden. Het resultaat was dat ik om acht uur ’s avonds klaar was.

Ik pakte mijn spullen en liep naar mijn auto. Tijdens het lopen appte ik Samuël om te laten weten dat ik naar hem onderweg was. Ik legde mijn jas en tas op de achterbank van mijn auto en kroop achter het stuur. Het was ongeveer een kwartiertje rijden naar Samuëls huis. Ik parkeerde mijn auto in de straat en liep naar de voordeur. Nog voor ik kon aanbellen, opende hij de deur voor me.

‘Hey,’ begroette ik hem. ‘Yo man, lekker gewerkt?’ vroeg hij grijnzend. ‘Ik ben echt kapot, man,’ zuchtte ik uit en hij grinnikte. ‘Ik heb het eten bijna klaar,’ zei hij. Ik liep de woonkamer binnen en liet me uitgeput op de bank neerzakken, terwijl Samuël in de keuken verdween. Ik zakte diep weg in de vele kussens die op de bank lagen. Na vijf minuutjes kwam Samuël met een enorme hoeveelheid eten de woonkamer binnen. Hij stalde alles uit op de koffietafel.

‘Kom, eet wat, pak wat energie, je hebt het zo te zien hard nodig,’ nodigde hij me uit. Ik pakte wat van het eten en at het op. ‘Fuck, Sam,’ zei ik en ik sloot mijn ogen. ‘Dit is zo fucking lekker,’ vervolgde ik mezelf. Hij lachte. ‘Neem zoveel als je wil man,’ zei hij. Ik nam meer eten op mijn bord. ‘Je weet echt half niet hoe dankbaar ik je ben hierdoor. Na een hele dag werken is dit echt precies wat ik nodig heb. Dit is echt kunst, dit is fucking kunst voor al mijn smaakpapillen.' Samuël lachte hard. 'Jij had veel honger zo te horen, je bent er helemaal high van,' zei hij. Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, ik ben gewoon zo moe dat ik niet eens meer normaal kan denken. Maar ik meen het, dat is echt super lekker,' gaf ik aan. Hij lachte en grijnsde naar me.