Maxim (manxman)

41

Pov Maxim

De volgende dag begon vroeg. Om zeven uur ’s ochtends werd iedereen gewekt. Ik pakte een stapeltje kleding uit de kast en besloot me in de badkamer op te frissen. Ik nam een warme douche en trok vervolgens een beige pantalon en een effen bruin overhemd aan. Ik wilde er niet verwaarloosd uitzien tijdens de eerste groep sessie. Ik was ontzettend nerveus voor de sessie. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Als ik een nette outfit aanhad, kwam ik misschien nog een beetje zelfverzekerd over, al was ik dat totaal niet.

Toen het half acht was, had ik me eigenlijk bij de rest van de groep moeten voegen voor een meditatiesessie, maar ik had er geen behoefte aan. Ik kon dan best gevoelig aangelegd zijn, maar mediteren was niks voor mij. In plaats daarvan besloot ik naar de tuin te gaan. Ik liep door de lange gangen tot ik uiteindelijk bij de ruime ingesloten tuin uitkwam. Er liepen zandpaadjes in rechte lijnen door de tuin heen. Overal waren vierkanten van lage heggetjes met daarin verschillende soorten kleurrijke bloemen. De tuin was in perfecte staat onderhouden. Het voelde alsof ik een schilderij binnenstapte. In het midden van de tuin was een grote fontein en er stonden beelden van religieuze personen.

Er stonden een aantal witte bankjes en ik nam plaats op een van de bankjes. Eventjes sloot ik mijn ogen en snoof ik de buitenlucht op. De fontein kabbelde zachtjes en maakte mijn gedachten overzichtelijker. Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik plots iemand in de tuin. Ze had een tuinbroek aan en een hoed van stro op haar hoofd. De typische tuinvrouw. Ik keek vanaf het bankje toe hoe ze in de weer was met onkruid wieden en de heggetjes trimmen. Ze had bloemetjestuinhandschoenen aan en zat met haar knieën op een kussentje. Ik schatte haar eind vijftig, begin zestig in. Haar handelingen waren soepel, door jaren ervaring. Ik hield haar een tijdje in de gaten.

Na een tijdje kwam ze iets overeind en keek ze naar de tuin voor zich. Ze gaf er een klein, haast onzichtbaar, knikje naar. Ze trok de tuinhandschoenen uit en wreef vervolgens met de rug van haar hand over haar voorhoofd. Ze richtte zich verder op en keek even om zich heen. Haar blik bleef op mij rusten. Ze glimlachte naar me. Het gaf me de moed om iets te zeggen. ‘De tuin ziet er prachtig uit,’ zei ik. Mijn stem klonk een beetje rasperig, als iemand die verslaafd was. ‘Dank je,’ antwoordde ze, terwijl ze opstond. ‘De tuin heeft veel zorg nodig, net als mensen dat hebben.’ Ik knikte en bleef even stil. De vrouw kwam mijn kant op en ging naast me zitten op het bankje. Ze nam me kort in zich op. ‘Je ziet er slecht uit, als ik zo eerlijk mag zijn,’ gaf ze aan. Ik glimlachte naar haar. ‘Zo voel ik me ook,’ gaf ik toe. Ik liet een stilte vallen.

‘Ik ben Maxim,’ stelde ik me daarna voor. De vrouw stak haar hand naar me uit en ik schudde deze. ‘Ik ben Selena,’ zei ze. ‘Zeg, Maxim, ik heb je hier nog niet eerder gezien, klopt dat?’ Ik knikte. ‘Ik ben hier sinds kort,’ mompelde ik. Selena knikte langzaam, alsof ze het al wel wist. Ze had lichtblauwe ogen, bijna doorzichtig blauw. Er lag geen oordeel in haar ogen, alleen maar oprechte belangstelling. Het gesprek viel zo goed als stil, voornamelijk omdat ik er geen behoefte aan had om veel te praten. In stilte bekeken we de tuin. Na een tijdje moest ik naar de groepssessie, ik kon het niet maken om afwezig te zijn. Ik zag er enorm tegenop, maar Selena verzekerde me dat het steeds beter zou gaan, maar dan zou ik er in de eerste plaats wel echt naartoe moeten gaan. Dus liep ik iets later met een brok in mijn keel de tuin uit, richting de groepssessie.

Ik stapte de ruimte binnen. Ik was de laatste. Ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken, maar het lukte niet. Ik herkende Indira, Julian, Tobias, Matteo en Elena in de groep. De andere vier kende ik niet. Er stond een vrouw van rond de dertig buiten de groep. Toen ze me opmerkte stapte ze meteen op me af. ‘Jij zou Maxim moeten zijn,’ begon ze. Ik knikte en ze stak haar hand naar me uit. Ik schudde haar hand. ‘Welkom, Maxim. Ik ben Latasha, de begeleider van deze groepssessie. Ga lekker zitten, dan gaan we beginnen.’